allegra'nde

momiji mon amour

2012-02-06T13:36:00.004+02:00

bazı şeylerin çarçabuk gerçekleşmesi...

bff

aya

kipi

sen de mi istiyorsun?

bonvagon'da seni bekliyorlar.

Bemine

2012-02-03T11:31:00.001+02:00

Bunlar benim olacak! Oyle hissediyorum.

*from pinterest

oh my!

2012-02-01T16:41:00.003+02:00

kimse ama kimse bunun fotoğraf değil bir resim olduğuna beni inandıramaz!

dahası için ; diego gravinese

markafoni alışverişim (allaaam n'oluyor bana)

2012-01-27T13:49:00.005+02:00

uzun süredir alışveriş sitelerinden alışveriş yapmıyor idim.

bakıp, sepete atıp, kapatıyorum.

hem gerçekten çok beğendiğim bir şey olmuyor hem de boşa para harcamak istemiyordum.

bugün markafoni/koton bu orucumu bozdurdu.

evet koton her yerde var ama arayıp da bulamayacağım şeyler kapıma kadar gelecek oh ne rahat.

ayrıca fiyatlar da pazarla eş, bakın derim.

kahverengi pantolon. small beden aldım, korkuyorum. 19.90TL

bu eteği dün gece bugün ne giysem de bir kızda görüp beğenmiştim. kıza hiç yakışmamıştı, işalla bana olur. 14.99TL

etek. naSıl olacağı, neyle giyeceğim hakkında en ufak fikrim yok. 29.90TL

ayrıca casio kampanyasında bu saat var. ben bunu sıhhiye'den ufacık bir saatçiden almıştım, 65TL'ye. altınını da internetten aynı fiyata almıştım. gümüş rengi markafonide 49.90TL gibi bir fiyatla satılıyor, tavsiye ederim. altını ise anlayamadığım bir şekilde 90 küsur lira. internetten daha ucuza bulabilirsiniz.

beni de kendinize benzettiniz, tebrikler.

öperins! :)))

moda bloggerlarına veya herkese bir soru?

2012-01-26T13:59:00.003+02:00

alle parasının 95 tl'si ile kendisine mango'dan bir çanta almıştır.

geri kalan parası ile ne yaptığı şu anda konumuz değil.

gel zaman git zaman çantanın sap kısımlarında iplikler pörtlemeye başlamış, alle de hemen faturayı bularak mango'ya gitmiştir.

çantayı incelemeye yollayacaklarını söyleyen yetkililer, 13 gün boyunca aramayınca 14. gün alle dayanamayarak mağazayı aramış ve ürünün onaylandığını, evrakları getirirse işleminin yapılacağını öğrenir.

fatura ve belgenin cüzdanında olduğuna emin olan alle, cüzdanını didik etmesine rağmen belgeleri bulamaz, mango'yu arar onlar olmadan işlem yapılamayacağı cevabını alır tekrar.

bunun üzerine koşarak eve gelen kızcağız bir çantasının içinden belgeleri bulur.

bugün değişime gider ve tahmin ettiği gibi tek bir şey bile bulamaz.

peki alla parasının 95TL'si ile mango'dan ne almalıdır?

öyle moda bloğu yapmakla olmuyor, hadi fikir lütfen.

ayrıca bu neden altı çizili ayzdı hiçbir fikrim yok!

öperins! ;)

yok lama!

2012-01-21T10:56:00.003+02:00

günaydınlar efem,

gerçi siz bu yazıyı günün hangi saatinde okuyacaksınız kim bilir, okuyacak mısınız onu da allah bilir.

2 gündür blog dünyasında gördüğüm durgunluğu fırsata çevirmek, ah pardon durgunluğu irdelemek amacıyla bu yazıyı yazıyorum.

ya benim takip ettiğim bloggerlar çok tembel ya da soğuklardan kaynaklı genel bir atalet mevzu

bahis.

şöyle izah edeyim, 2 gündür günde en fazla 6-7 yeni yazı yazılıyor buralarda.

herhangi bir eylem veya arıza varsa bilelim de ona göre davranalım biz de.

aslında başka konularda yazasım var ama ankara o kadar soğuk ki, yazmaya üşeniyorum.

öperins!

No make-up days.

2012-01-16T11:47:00.002+02:00

Son zamanlarda makyaj yapmama gibi bir durumum var.
Gerek suratımı dinlendirmek gerekse makyajsiz daha güzelsin telkinlerine kulak vermemin sonucu, bu durum.
Hoş zaten makyaj konusunda bir teenageden amatörüm.
Düğüne de gunluk hayata da aynı makyajı yapan bir ınsanım.
Bunda annemin hiic makyaj yapmamış olması ve hatta hiic makyaj malzemesi olmamasinin etkisi cok büyük hic şüphesiz.
Fondoten/pudra kullanmıyorum.
Aile mirası olarak oğluma da gecen göz altı cokuklugum dolayisi ile en cok kullandığım ürün göz altı kapaticisi, siz concealer diyorsunuz sanıyorum.
Uzun süre cecile 1-5 numara kullandım.
Şimdilerde clinic kullanıyorum ama memnun değilim, cecile'e geri donecegim sanıyorum.
Alligim bobby brown bronzing powder.
Cecile pembe rengi de makyaj yapmadığım günlerde, al yanak efekti olarak kullanıyorum.
Gözlerimin anlamsızlığını siyah kalemle geçiştirmeye çalışıyorum.
İlk kullandığımda ki 23-24 yasıma denk geliyor sanıyorum kalemi ve rimeli sürekli gözüme soktuğumdan kullanmaktan vazgeçmiştim.
Ama dediğim gibi karaktesiz gözlerim ve olmayan kirpiklerim icin en superi kalem ve rimel kullanmak, su aralar max factor kullanıyorum ben.
Ayrıca cecil'in parlaklık veren kalın bir kalemi var.
Göz pinarlarim icin de onu kullanıyorum.
Biliyorum bir beceriksizin makyaj günlüğünü cok merak ediyordunuz, iste yazdım.
Ama dediğim gibi son zamanlarda makyaj yapmamaya özen gösteriyorum, bebek cildime zarar gelmesin.
Bu arada En son Manikurumde böyle bir french yaptirdim, çok guZel oldu, deneyin bence.
Postu da telefondan girdim, bir daha giren ne olsun!!
Operins!
Aaa dudaklar?!!

sinema yazıYORUM.

2012-01-13T15:01:00.003+02:00

çocuk sahibi olduktan sonra film izleyememek genel ebeveyn sorudur.

sinemaya zaten gidemiyoruz, evde de fırsat bulamıyoruz en sık duyduğum mazeret.

bahane demiyorum zira çocuk sahibi olmak ve bakımı epey meşakkatli olduğundan insanların buna zaman ayırması için ekstra çaba sarf etmesi gerekiyor.

biz cihan'la alişko sonrası sinema seanslarına çok erken başladık.

sevgililik hayatımız boyunca gittiğimiz ilk filmin american history x olduğunu hatırlıyorum ama doğum sonrasını şimdi hatırlayamayacağım.

bunun yanında ilk yılında oğlan 8-8,30 bilemedin 9 gibi uyuduğundan "evde dvd keyfi" de rahatlıkla yapabiliyorduk.

şimdilerde ise kanka muhabbetine, çıt çıt çekirdek çitleyip dizileri izledikten sonra bizimle yattığından, başladığımız 1,5 saatlik filmi 3 saatte bitirsek de evde de film izliyoruz.

bloğumun gerçek takipçileri sinema konusunda ne tatlı dilli yazılar yazdığımı zaten bilirler.

geçen bir taradım 10-15 tane film eleştirisi yapmışım.

hal böyle iken twitterda sinema kulübü'nün yazar aradığını duyunca hemen sosyal girişimciliğimle atladım mevzuya.

bir kaç yazımı yolladım, beğendiler.

ya da beni kırmamak için öyle dediler.

yazışmalar sonucu el sıkıştık ve ta taa !

ilk yazımı biraz gecikmeli de olsa bugün yayınladım.

artık girip okur, kenardan da ne kadar like varsa basarsınız.

siftahı koyulacisiyahayakın ile yaptım, linki burda tıktıkkimseyokmu

bu arada site gerçekten sinema severler için bulunmaz bir hint kumaşı.

vizyondakiler, son haberler, film kritikleri...

ara sıra göz atmanızı tavsiye ederim.

hadi şimdi like'ları görelim.

öperins!

nasıl desem, teşekkürler. (görsellerle zenginleştirilmiş yeni versiyon)

2012-01-10T14:55:00.003+02:00

oh şöyle bir nefes alayım yazmadan önce.

bir solukta yazmayı planlıyorum çünkü.

2012 dedik bağrımıza bastık, bokaçço başladı.

istiklal'de yağmur altında arabasında uyuyan yavrukuşum, ateş, kulak-boğaz-diş enfeksiyonu oldu.

işte desen bir ayrı havalar, stresler.

allahtan 2-3 gündür iyiyim, iyiyiz.

pazar günü gordion'a bile gittik.

hepsi bir arada diye en sevdiğim alışveriş merkezi gordion,

ama havanda olmayınca hepsi bir arada olsa ne olacak.

çocuğu hasta etmenin vicdani azabından olsa gerek sadece ona bir kaç şey alıp döndük.

son zamanlarda hemen hemen tüm moda bloglarında ayn

ı şey yazıyor;

"peki ya siz .... indiriminden ne aldınız?"

valla ben indirimden pek bir şey almadım, indirim ben

i benden aldı.

2-3 hafta önce ihraç fazlası bir dükkandan satıcının bak bunu kaçırma tavsiyesiyle 35TL'ye aldığım blüzün aynısı zara'da 59.90'a inmiş.

pazardan yine "tam bu senin tarzın" telkiniyle 20TL'ye aldığım siyah beyaz pantalon h&m'de 59.90'a düşmüş.

demem o ki alacağın yeri bildikten sonra bize her gün indirim.

yani nasıl desem;

teşekkürler, teşekkürler.

ben almayayım.

öperins!

bu arada aç parantez; zara indiriminden aldığım kırmızı babet, lacoste indiriminden aldığım taba bot ve şimdi hatırlayamadığım 1-2 ufak şey saylanmaz. :D

kısaca söylemek gerekirse; istanbul!

2012-01-02T13:34:00.004+02:00

aslında 2011 ile aram pek iyi değildi.

dünyamız, ülkemiz ve kendim için hiç iyi bir yıl olmayacağını düşünmüştüm taa başından.

bana giren çıkan olmadı allaha şükür.

ülkenin ve dünyanın durumu da kaçınılmaz sonlar doğrultusunda ilerlediğinden, boşa bir günah alma söz konusu olmuş.

tarihleri yazarken 2011 yerine 2012 yazıyordum, sanıyorum bu alt belleğin yansımasıydı.

neticeten bitti gitti çok şükür.

ani kararlar vermede üzerime yok, şansıma sonradan da edinsem böyle bir ailem var.

anlık bir kararla çoluk, çocuk, babaanne, büyükbaba istanbul'a gittik.

yılbaşı gecesine dair anlatacak fazla bir şeyim yok.

arifesi, günüsü ve ertesi için ise bir ankaralının istanbul'da yapacağı her şeyi yaptık.

cadde.

beşiktaşk/inönü/kartalyuvası.

istiklal/terkos/atlas.

vapur/beşiktaş/bebek/ortaköy/kumpir.

akşam ışıklarıyla görüp saray zannettiğim yerin doğduğum hastane olduğunu fark ettim.

diziler harici ilk kez haydarpaşa numune hastanesini çıplak gözle görmüş oldum.

ruhumdaki prensesin, doğduğum hastanenin ihtişamından kaynaklandığını da böylece anladık.

bu arada çok çok istediğim bebiş ziyaretlerim ve dali sergisi şubat'a kaldı.

2 şubat'ta tekrar istanbul'dayım da söylemesayiip.

beni dört gözle beklediğini biliyorum.

canım.

istanbul'um.

öperins!

Come to my path!

2011-12-07T14:19:00.001+02:00

Yeni Oyuncağımız.

Anasının yavrusu.

2011-11-24T15:50:00.002+02:00

Ben böyle pozlar verdigimde bana bakıp gülmüştü.

Komik olduğumdan degil, hosuna gittiğindenmis meger. Pis taklitçi!

öğretimin açığı kapalısı olmaz.

2011-11-23T12:15:00.003+02:00

bendeki iştah maymunu geçti orangutan boyutuna doğru ilerliyor.

eh tabi, bu iştahın alana/yapana kadar olduğunu söylememe, maymunluktan gelmesi bakımından gerek yok sanırım.

8 senedir bitiremediğim ve bundan önce bir yazımda hevesle, afla döndüğümden bahsettiğim ceza hukuku/spor hukuku karışımı tezimden hala haber alınamıyor.

hal böyle iken, 2 aydır hafta sonlarımı işgal eden ve daha 1 ay daha işgal edecek olan spor hukuku sertifika programımın etkisiyle aöf/ spor yönetimi bölümüne başvurmam da nesi?

aslında konu şöyle gelişti; şimdi tam olarak nerde gördüğümü hatırlayamadığım, anadolu üniversitesi ikinci üniversite reklamı ardından aklıma "babam bile bitirdi, ben de başvursam ya" repliği eşliğinde ikinci üniversite düştü.

esas olarak aklımda medya ve iletişim, halkla ilişkiler gibi bölümler var iken, allah ikinci gözü de verdi ve bölümler arasında spor yönetimi bölümünü gördüm.

hemen bir kamuoyu araştırmasına girdim, sonuç: OLUMSUZ!

çalışmazsın, bitirmezsin, boşa başvurmadan başka tek aldığım olumlu cevap bana ayıp olmasın diye iş arkadaşımdan geldi, eminim.

benim fikir almalarım genelde fikrimi onaylatmak amacındadır.

bu yüzden tüm olumsuzluklara rağmen, kayıp sandığım geçici mezuniyet belgem için gazeteye zayi ilanı verdim, internet başvurumu yaptım, bu arada mezuniyet belgemi buldum, 2003 senesinde çektirdiğim fotoğrafımdan çoğlattım.

geriye sadece harcımı yatırmak kaldı.

Şu adresten anlayamadığım üzere başvuru ya bugün ya cuma son, siz de başvursanıza.

peki ne dersiniz, ben gireyim mi böyle bir işe?

aöf okuyanlar, el cevap plz, danke, mucks.

hoş kalın lütfen.

sonunda bugün giydimm ama ne giydim.

2011-11-18T14:08:00.006+02:00

"sizce moda nedir" ne kadar aptal bir soruysa "moda insanın kendine yakışanı giymesidir" de o kadar aptal bir cevap.

insanın kendine yakışanı giymesi stilidir.

moda ise yakışandan çok daha öte günün şartlarında hakim olan eğilimdir.

moda ile ilgili bir şeyler yazmıyorum diye adliyeye tayyör ile gidip geldiğimi sananlar olmasın lütfen.

ben de istemez miyim bugün ne giydim postları yapmayı.

ama bunu yapacak ne vaktim ne de beni çekecek bir fotoğrafçım var.

bugün bu işlerin üstadı, canım arkadaşım zeto ile öğlen yemeği yiyince, bu sefer fotoğraf da çekelim dedik.

allahım!

poz vermek ne kadar zor bir şeymiş.

sırf bu sebepten bile bugün ne giydim postu yapan bloggerları tebrik etmek gerek.

yukarıda görüldüğü üzere ben poz veremedim.

ilk fotoğrafta ellerimi nereye koyacağımı bilememişim, son fotoğrafta uyuyakalmışım.

çok çalışmam lazım çoook.

allahtan koçum iyi.

teşekkürler zeynepciim :)

öperins!

görseli zeto'nun bu yazısından aldım.

fitingen

2011-11-15T16:28:00.003+02:00

şu aralar benimle ilgili en çok merak ettiğiniz şey verdiğim kilolar sanki.

içime öyle bir hissiyat geldi.

zaten durmadan onun hakkında konuşuyorum.

e nasıl konuşmayayım, 72.6 kilodan 58.6'ya kadar düştüm.

3 yıl daha konuşsam hakkım bence.

hoş zayıflıkTan bunalıma girmeme de az kaldı.

anoreksik davranışların yanında, görenlerin yaağni kilo da sana yakışıyordu demesi??

hatta birinin açık sözlülüğü abartıp "ayy çok zayıflamışsın ama çirkin olmuşsun" demesi??

babamın yüzün kırış kırış olmuş 3-4 kilo al demesi?

1 kilo almışım dediğim kayınvalidemin ohh iyi olmuş demesi??

bu ülkede zayıflara yer yokmuş onu anladım.

ama ben böyle mutluyum, hem de çok.

xs, 36 kavramları girdi hayatıma.

ama üşüyorum reyizzzz!

mucks!

jose maria

2011-11-15T15:43:00.003+02:00

yine gel...

n'apalım,

2011-11-03T16:52:00.002+02:00

alalım mı?

tunç film altan günbay sunar; seni kalbime gömdüm!

2011-11-01T15:29:00.003+02:00

son zamanlarda sinemada çok güzel filmler izledim.

bunlardan ilki ve belki de beni en çok etkileyeni bir zamanlar anadolu'da idi.

off kurduğum cümlelere bak!

yazmaya yazmaya bir insan sıkıcı olur mu, ben olmuşum valla.

her ne ise.

"doğallığın büyüsü" olarak nitelendireceğim BZA sonrası, beni paklayacak tek film seni kalbime gömdüm olabilirdi.

türkan şoray'ın eşsiz güzelliği, cihan ünal'ın müthiş oyunculuğu yanında yan rollerdeki oyuncuların müşfik kenter, ahmet mekin, neriman köksal ve çolpan ilhan olması bile başlı başına bir izleme nedeni.

şaka la şaka!

elbet bu filmde* güzeldir ama bizim gömenimiz behzat amirim.

bu arada, arada midnight in paris'i de izledim ama rhinoceros diyemediğim ve hatta oğlanın moo box applicationına bakmadan yazamadığım için şu an ondan bahsetmeyi es geçiyorum.

Behzat Ç- seni kalbime gömdüm güzeldi, daha önce de dediğim gibi bu bahiste realite umrumda değil.

film sanatsal açıdan eksik, aceleye getirilmiş olabilir, önemli mi? hayır!

özlemiş miyiz? çok!

bir polisiye olarak da gayet başarılıydı ya da değildi, valla önemsememişim ben.

özlem gidermek değil, hasret depreştirmek oldu bu film.

allahtan 13 kasım'da yeni bölümüyle tekrar aramızda behzat amirim.

kurban bayramı sonrası pazartesi'ye hazırlayacakmış bizi, bunalıma girmeyelim diye.

bir deyişe göre ahmet uğurlu ve mine tugay ile birlikte hem de.

mine tugay'dan haz etmiyorum, o da beni sevmez zaten.

cansu dere'yi de sevmem ama filmi zevkle izledim.

yeter ki dizi başlasın da ömür gedik bile oynasın yani, o derece.

daha fazla sıkıcı olmadan bu bahsi kapatıyorum.

sanıyorum biri bana büyü yaptırmış yazamayayım diye, hemen bozdurup geliyorum.

öperins!

*dahi de'sini bile birleşik yazmışım ya la!

2011-10-07T16:38:00.002+03:00

en güzel yazılarımı bilgisayar başında olmadığım zamanlarda yazıyorum içerikli bir yazı düşünüyordum.

kah otobüste, kah duruşma beklerken, kah uyurken (evet bana oluyor) o kadar güzel şeyler yazıyorum ki.

elimde tuttuğum, rahmetlinin hatırası sayesinde -uyurkenkini saymazsak- artık kaytarabileceğim bir ortam kalmadı.

cepten de bloğa girip, fin fin yazabiliyormuşuz.

denemedim, deneyeceğim.

kitap da okudum hem.

bir zamanlar anadolu'da-yı izledim.

çağdaş italyan filmleri festivalinden 2 film yakaladım.

4squarein dediğine göre 20 plaj dolaştım.

sonbahara adapte olamadım ve sanırım şu an hasta olmaktayım.

yani yazacak çok şeyim var.

görüşelim, hoş kal!

öperins!

yeter ki ♥ olsun.

2011-09-07T10:56:00.002+03:00

Ben İyiyim

Ben iyiyim, gerçekten

Ben çok iyiyim, her şeye rağmen

Çünkü O, ta derinden öptü kalbimi

İyileştim ben

O, derinden gelen

Aldı götürdü beni benden.

Bıraktım kendimi

Rüzgârın, yıldızların eline

Düşünmedim olup bitenleri

Bıraktım sadece.

ben de varım!

2011-08-04T14:17:00.002+03:00

anne olunca insanın çocuklara karşı hassasiyeti tavan yapıyor.

öyle böyle değil.

noraashira bu maili atınca, ben de varım dedim,

umarım siz de olursunuz.

merhametli yüreklerinizden öperins!

300 ÇOCUĞUMUZA HEDİYE EDECEGİMİZ BAYRAMLIKLARLA BAYRAM SEVİNCİ YAŞATALIM...

Behçet Uz ve Ege Üniversitesi Çocuk Hastanelerinde tedavi gören çocuklarımızı sizlerin de destegiyle bayramliklarla sevindirmek istiyoruz...
Hepimiz biliyoruz ki bayramlık kıyafetlerin çocukların hayatında çok önemli bir yeri vardır, çocukluğumuzda bayramlıklarımızı başucumuza koyup uyuduğumuz zamanları hatırlayalım.
Hastanede kalan bir çocuk için bayramın ne kadar zor geçtiğini düşünelim, bu nedenle bu bayramda gelin onları biraz da biz mutlu edelim ve onlara aldığımız güzel giysilerle bayramda yalnız olmadıklarını hissettirelim...

0-18 yaş arası kız ve erkek giysileri alabilirsiniz. (Kız çocuklarına elbiseler, erkek çocuklarına şort-tişört şeklinde takımlar olabilir.) İsterseniz dilediginiz sayıda alıp asagidaki adrese göndererek bize ulastırabilirsiniz. (Yurtiçi Kargo Liman Şb. Alsancak-İzmir adresine Özlem ŞENGİR adına)
Kaç adet bayramlık alacagınızı burdan sürekli paylaşırsanız, biz de alınacak bayramlık sayısını güncelleriz, ihtiyacımız olan sayıyı, yaş ve cinsiyet grubuna göre burdan paylaşırız ki bayramlık alamayacak olan bir çocuk bile kalmasın...Hepimizin dilegi tüm hastaneye yetecek kadar bayramlığı toplayabilmek...

Ayrıca Behçet Uz Onkolojinin Servisinin aşağıdaki ihtiyaçlarına da cevap verip, yine çocuklarımızın sıkıntılarını giderebilir; zorlu hastane süreci birazcık da olsa kolaylaştırabilirsiniz:

- 30 yatak- yataklar çok kötü durumda,telleri çıkmış halde,altlarına battaniye sererek yatmak zorunda kalıyorlar.
- 12 televizyon- televizyonların hiçbiri çalışmıyor, ikinci el bile olabilir, uzun süre hastanede yataktan kalkamadıkları odalarından çıkamadıkları için tek eğlenceleri televizyon.
- Yoğun bakım odası için bir ofis tipi buzdolabı
- 12 vantilatör-ısıtıcı
- 1 çamaşır makinesi
- 30 çarşaf

Elektronik aletler ikinci el de olabilir,yeter ki bir süre de olsa çalışsın.

Hepinizin desteklerini bekliyoruz....

mutluolalim@gmail.com
www.mutluolalim.com

--

Mutlu Olalim Projesi
www.mutluolalim.com

6 haftadır diyetteyim ve tek kaybettiğim 5 kilo.

2011-07-21T17:05:00.003+03:00

bu minvalde bir başlığı 3-4 ay önce de atmış, yazımda diyetisyen mi, ispanyolca kursu mu diye sormuştum.

çoğunluk ispanyolca deyince, diyetisyene gitmekten vazgeçip ispanyolca da öğrenmedim.

madem uygulamayacaksın, neden soruyorsun?

böyle de bir insanım işte.

günler günleri, yağlar yağları kovalarken artık zayıf olma hissiyatım da tavan yapınca diyetisyene gitmeye karar verdim.

"hola" diyebilmek şu an için bana yeterliydi ne de olsa.

diyetisyen arama gibi bir serüvenim olmadı, zeto'nun önerisiyle sinem kolbakır'ın o süper ofisine adım attım.

benim gizlim saklım yok,

hele ki kilolarımla ilgili hiçbir çekincem yok.

ilk sinem'e gittiğimde 70 kilo çektim, bunun 21 kilosu yağdı üstelik.

bana testlerini yaptır öyle gel dedi, testleri yaptırıp 3 gün sonra gittiğimde ise ilk tartı kilom kayıtlara geçti; 69,3!

diyet listemi aldım, liste süperdi 2 saat arayla durmaksızın yiyordum.

bir öğünde halley bile vardı.

bu listeyle, 3 hafta üst üste 1.1 kg vermeyi başardım.

son hafta biraz durma oldu ama ilk ayım bittiğinde 65,3 kiloydum.

sonra kınaydı, düğündü, derken sadece 300 gr verebilmişim.

olsun dedik iyi bile.

ama bu hafta gittiğimde 65,6 kilo olduğumu duyunca şokingen oldum

yağdan vermişim ama vücudumda 1,5 kg kadar fazla su varmış, normalde 64,2 falansın dedi sinem.

deve olsam bu kadar tutarım herhalde.

pms gibi durumlara da 3-4 gün var.

bu durumu gülşahcım, " undefined period syndrome UPS" olarak tanımladı, ben de bayıldım.

sinem'i 2 hafta görmeyeceğim.

bu iki haftada uygulamam için bana 3 günlük ayrı bir diyet listesi hazırladı.

vücuduma protein yükleyerek dengeyi bozacakmışız.

bugün o şok diyetin ilk günü ve ben açlıktan ölüyorum!

normal zaman diyetimde ne kadar da çok yiyormuşum meğer ya!

tek tesellim bu diyeti 3 gün üst üste değil, 2 hafta içinde herhangi 3 günde yapacak olmam.

diyete başladığımdan beri ilk kez kendimi rejimde hissediyorum

umarım 2 ağustos'ta 62'leri görürüm de sinem'in hedefine ulaşırız.

benim hedefim 59.

59,9 bile olsa razıyım yani :)

size sinem'den uzun uzun bahsedecektim ama zeynep zaten yazmış; işte sinem.

ankara'da diyetisyen arayanlara şiddetle tavsiye ederim.

önce onu sonra sizi öperim!

hoş kalın.

bir doğumgünü yazısı.

2011-07-18T15:22:00.002+03:00

dün benim doğumgünümdü.

30'dan gün almaya başladım.

yavaş ya da hızlı,

aldığım günleri güzel bir yerde biriktirmeye kararlıyım.

20'li yaşların sonu, gençliğin sonu,olgunluğa adım.

güzel.

ne farkı var 16 temmuz'la, 17 temmuz'un,

yüklediğin anlamlar, değerler olmasa?

mesela ben her 17 temmuz'da ağlarım.

yanlış anlaşılmasın yaş aldığım için yaş dökmüyorum,

muhakkak ağlayacak bir şey bulduğumdan,

yaz çocuğu olmayı deli gibi sevmeme rağmen, yaz çocukluğunun yalnız doğumgünü psikolojisinden herhalde.

-dönüp dolaşıp her şeyi "yengeç" olmaya bağlıyorum ama- belki de sevgi arsızlığımdan.

pasta istemedim, ama pastam olmasaydı da ağlayacağımı bilen canım kocam ve kardeşim sayesinde en sevdiğim muzlu-çikolatalı pastam vardı.

yine de üzülecek bir şey buldum, sosyal medyaya lanet okudum.

seneye doğumgünümde facebook duvarımı kapatma kararı aldım, bakalım o zaman n'apacaksınız diyerek.

kalbim kırıldı.

sonra bir'ine baktım, diğeri'ne sarıldım, içimi mutluluk kapladı.

ohhh be dedim iyi ki doğmuşum!

itiraf

2011-07-06T16:19:00.002+03:00

kıskanç olarak, dört kez acı çekerim:
kıskanç olduğum için,
kıskançlığımdan dolayı kendimi suçladığım için,
kıskançlığımın ötekini incitmesinden korktuğum için,
bir bayağılığın beni tutsak etmesine boyun eğdiğim için: dışarıda bırakıldığım, saldırgan olduğum, deli olduğum ve sıradan olduğum için acı çekerim.

roland barthes

öptümmm

2011-07-06T11:36:00.003+03:00

şu sıralar kafayı sezen aksu ile kafayı bozmuş durumdayım.

çılgınca dinliyor, dinliyor dinliyorum.

sayım ne güzel bir şiir, öptüm ne güzel bir şarkıdır allahım!

cemal süreya nur içinde yatsın, sezen aksu çok yaşasın;

kasığından öptümm desin yumuşak yumuşak.

listen

ay isiginda oturuyorduk
bileginden optum seni

sonra ayakta optum
dudagindan optum seni

kapi araliginda optum
solugundan optum seni

bahcede cocuklar vardi
cocugundan optum seni

evime goturdum yastigimda
kasigindan optum seni

baska evlerde karsilastik
iliginden optum seni

en sonunda caddelere cikardim
kaynagindan optum seni

bu bizim şarkımız olsun muu?

2011-07-01T14:35:00.000+03:00

sana karşı ince bir sitem içindeyim.

2011-06-07T16:32:00.003+03:00

bir daha dünyaya gelsem yine yengeç burcu olmak isterim.

sanki çok matah bir burçmuş gibi.

ama sanki bir kadına en çok yakışan burçmuş gibi.

sevgiye açlığımı da bu astrolojik olaya bağlıyorum,

sevilmediğime değil.

beni sevmelisin,

zaten seviyorsan iki kere sevmelisin.

sevgide tezahürat isterim.

üçlü çektir;

1-2-3!

sev beni, sev beni,

lalylaylaylaylaylaylay ooo sev beni.

kırma, alınırım, anlamazsın.

hemen affederim ama, şaşırırsın.

bazen sana karşı ince bir sitem içine girer,

bazen okkalı bir küfür ederim.

ama severim.

çok severim.

o kadar çok severim ki,

gözlerin dolar,

gözlerim dolar.

saygılar!

eminebederleşenler

2011-06-02T11:54:00.001+03:00

bu emine beder türban'larının türkiye'de moda olma ihtimali?

pardon emine S beder türbanlarının.

pari'

2011-06-02T09:54:00.003+03:00

sanıyorum ben yakın bir zamanda olmasa da kesin bir zamanda paris'e gidiyorum

inanın rüya değil gerçek.

ayıpçı

2011-05-31T14:34:00.002+03:00

okumayı bıraktığım zamanlarla yazmayı bıraktığım zamanlar hemen hemen hep aynı zamana denk geliyor.

bundan da çıkarıyorum ki, kitap okumak ruhumun beslenmesinde çok önemli bir etken.

alakalı alakasız, cümlenin içinden yakaladığın bir kelime seni alıp nerelere nerelere götürüyor.

ardından da oturup yazıyorsun.

aynı şey sinema için de geçerli.

ilham alman için tüm duyuların açık film izlerken.

ruhunun açlığını bol kepçe dolduran unsurlardan epeydir uzağım.

en son bir kaç ay önce yeşil peri gecesi'ni bitirdim ayfer tunç'tan,

kapak kızı'nın hemen ardından.

evet belki biraz "dizi film estetiğine" sahipti he ikisi de,

ama güzeldi, etkileyiciydi.

kapağı kapattım, kaldım.

o günden beri de kitap okumuyorum.

filedelfiya hikayeleri-yeşim erdem bana yarenlik ediyor, çantamda benimle her yere gelerek.

umutluyum yakında başlayacağım.

böyle kitaplarla ilgili yazınca aklıma bir şey geldi ama yazılmaz, ayıp.

biz ayıpçılık yapmayalım, daha çok okuyalım daha çok yazalım.

öperins!

yazara övgü

2011-05-04T13:29:00.002+03:00

nasıl ki aldığım çoğu moda dergisinin sadece resimlerine baktığımı fark ettiğimde almayı bıraktım,

bloğun bünyemdeki algılanışında sadece görsellik yer almaya başladığında da bloğu bırakmak geldi içimden, yazmamak.

yazmadım, resimlere baktım.

sonra düşündüm, hiç fena yazmadığım geldi aklıma.

bunu bırakayım da başkaları söylemesin,

ben söyleyeyim.

ama en sadık izleyicim kendim olduğum hesaba katılsın,

dönüp dönüp yazdıklarımı tekrar okuduğum da.

yazar derken altında edebi anlamlar aramayalım ama.

bir ayşe arman, bir ayşe özyılmazel ne kadar yazarsa ben de o kadar yazarım.

belki biraz daha iyi.

adım ayşe olmasa da.

ama ben bugün fark ettim ki yazılarımı okumayı özlemişim.

yazmayı değil ve fakat okumayı.

bu sebepledir ki, ne kadar işim olursa olsun yazacağım.

kimse okumasa bile kendim için.

göbeğime de ayşe derim belki.

öperins!

blogspot versus tumblr

2011-04-08T15:28:00.003+03:00

a-aa blog, benim bloğum, canımm.

unutmadım aslında,

her gün giriyorum, okuyorum mütemadiyen

ancak yazmak içimden gelmiyor diyebileceğim kadar bile aklıma yazmak gelmiyor.

gelmiyordu daha doğrusu.

ve yıllardır yazmadığımı o an farkettim.

nerdesin derseniz, ben artık tumblr'da takılıyorum.

anlamam, çözmem uzun süre aldı gerçi.

hatta o ara epey de sövmüştüm kendisine.

ancak tadına bir kez varınca hem de pratikliğini görünce, blogspotun pabucunu dama attım.

gelirseniz http://allegrande.tumblr.com/adresinde ikamet etmekteyim.

şakalar, espriler, resimler, yorumlar, siyasi mesajlar.

"ne ararsan var abicim"ci bir blog orası.

burası eş, orası metres gibi yani.

bilmem anlatabiliyo muyuMG?

öperins!

hırsızlara ölüm!

vee kazanan!

2011-03-14T10:15:00.002+02:00

66. yorum sahibi mente mente.

saati de ekrana sığdırmaya çalıştığım için fotoğraf bi abuk oldu ama bizde her şey şeffaf, eheheh :)

neyse menteciğim, blog zulmünden bloga girip de bunu görebilirsen ve bana mail atarsan ayrıntıları konuşuruz ;)

geri kalanları da öperins!

HEDİYEE!

2011-03-14T09:51:00.001+02:00

başıma bir iş gelmezse 10:00'da çekilişi yapacağım inşallah, dinim, amin!

sesimi duyan var mııı!

2011-03-02T10:20:00.002+02:00

bu yazı kimler bloggera girebiliyor bilmek amacıyla yazılmıştır.

burda olanlar bir "hey" diyebilir mi acaba?

*foto gutu'dan.

present perfectt!

2011-02-24T16:37:00.006+02:00

artık adımın hediye olduğunu hepiniz biliyorsunuz.
bilmiyor idiyseniz de öğrendiniz, memnun oldum.

bu konuda çok espri yapıldı, hatta cem yılmaz bile bir fotografıMın arkasını imzalarken "hediye'ye hediye" yazmış.

en iyisi bu kadar komik yani.

her ne ise, 300. izleyici muhabbetini 3-4 post öncesinden hatırlarsınız.

o zaman söz verdim bir şeyler takdim edeceğim diye.

düşündüm taşındım, madem bloggerlara hediye vereceğim, hediye yine bloggerlardan olsun dedim.

bu sebeple yaptıklarını çok beğendiğim iki bloggerdan ürünlerinden hediye edip edemeyeceğimi sordum, sağolsun ikisi de olumlu cevap verdi.

size sunacağım hediyelerden ilki, nazo'ya ait.

nazo'cum malumunuz keçelerin prensesi. :)

daha önce bir çok ürününü aldım ve seve seve kullanıyorum.

benim için düşündüğü ödülse yok.

ahaha yani nazo'nun BU ve/veya BU adreslerindeki ürünlerinden İSTEDİĞİNİZ birini seçeceksiniz, ben size hediye edeceğim.

misal bu broş benim favorilerimden ve kot ceketimin ayrılmaz parçası.

seçim size kalmış.

ikinci hediye ise ankara'nın en yaratıcı bloggerlarından zeto'dan geliyor.

zeto'nun yapmış olduğu BU papyon kolyelerden yine SİZİN SEÇECEĞİNİZ bir tanesini hediye edeceğim.

benim tally weijl'den almış olduğum bir siyah papyon kolyem var ama zeto'nunkiler kadar güzel ve gösterişli değil.

bu sayede bir adet de kendime hediye edeceğim :))

hediyelerim el emeği göz nuru.

o yüzden bence çok değerliler.

hediyelerin ikisi de bir kişiye gidecek.

güzel bir kutu alıp içinde yollayacağım.

bunlar yetmez diyorsanız açıkça söyleyin, birkaç bir şey daha düşüneyim.

%100 izleyici memnuniyeti esas bu blogda.

katılmak için tek şart bu posta YORUM yazmak.

ee tabi bu hediyeler 300. izleyici şerefine verildiğinden izleyiciler de 300 olsun lütfen.

rezil olmayalım.

ben bikaç tanıdıkla konuştum onlar blogda bahsedecekler, siz dert etmeyin.

ama çok açık söylüyorum 5 kişi katılırsa kapatırım bu blogu!!!

son gün de olsun 11.03 olsun.

eh ben söyleyeceğimi söyledim, gerisi size kalmış.

sevgiler, saygılar,

öperins!

j. franco ile 127 saat.

2011-02-24T12:32:00.006+02:00

ay aman ergen genç kızlar gibi sürekli adam fotosu paylaşıyorum ben.

30'a yaklaştığımdan miki?

sanmam.

mehmet günsür fotoğrafı da koyarsam, işte o zaman psikiyatra haber verin ama.

ben dün sinemaya gittim.

önemli bir şey başarmış gibi söylemiyorum,

zira bıdışım 8.30 gibi uyuduğundan tüm 9-9.15 seansları bizim.

hey gidi oscar öncesi tüm filmleri izleme günlerim.

bahanem oğlan değil, iş-güç biraz da tembellik.

bu sene çok ama çok zayıfım, black swan ve 127 saat dışında hiç birisini izleyemedim.

biutiful'u bile!!

şimdi 127 saatten bahsedeceğim ama ben tabula rasa olarak gittim filme ve acayip etkilendim.

bu sebeple konuya girmeyeceğim.

danny boyle'u severim.

renkleri, müzikleri kullanışı fantastiş.

tek oyuncuyla, sınırlı mekanda 95 dakika, hem de hiç sıkılmadan.

bunda james franco'nun müthiş oyunculuğunun etkisi yadsınamaz.

müstehzi gülümsemelerinizi görebiliyorum.

noraashira ile james franco için kavga etmiştik, ilk ben keşfettim diye.

ben onun yandaki çocukluğunu bilirim, taa freaks&geeks'ten.

sorun keşfetme meselesi de değil aslında.

adam güzel, bazı bazı sevimli, kısmen asi falan filan.

yani sevip, beğenmememiz için hiç bir sebep yok.

ha önce ha sonra.

bence milk'te de süperdi misal.

bu sene oscar'ı da sunuyor, bir de ödülü alırsa çok memnun olurum.

ay ne çok konuştum ya, duyan da bi şey var sanacak.

hadi öptüm.

erdal b.

2011-02-19T12:14:00.003+02:00

bu burun doğal mı yapma mı?

acele cevap bekliyorum!

öperins!

testosteron sorunu!

2011-02-11T16:17:00.003+02:00

aslında şu tecavüzcüleri hadım etme konusunda epey bir şey yazasım var.
bir hukukçu olarak,
bir çok kez tacizci/tecavücülerle karşılaşmış biri olarak,
ve hatta minicik kızlara taciz edenleri görmüş biri olarak.
şahsıma yapılan sözlü tacizlerden bile bu derece etkileniyorken, o küçücük kalplerin, ruhlarının ne denli hasara uğradığını tahmin bile edemiyorum.
hayatım boyunca hep adil oldum, elimden geldiğince tabi.
antep fıstıklarının bile sayılarak pay edildiği bir evde büyüdüğümden belki de.
akabinde seçtiğim- daha doğrusu beni seçen- mesleğim de adil olmamı gerektirdi.
hal böyle iken tüm objektivitem dahilinde tacizci bile olsa bir insanın hadım edilmesini insan haklarına aykırı buluyorum.
belki çoğunuz aksi görüştesiniz; sapık belasını bulsun diyorsunuz.
kavram karmaşası burada ortaya çıkıyor; cezasını bulmasını elbet ben de istiyorum.
misal infaz kanunları sayesinde 5 sene hapiste yatıp, çıkmasın istiyorum.
cezaevlerinin, girenin "dayı" olma hayali kurduğu, özenilecek yerler olmamasını istiyorum.
adalet sisteminde o kadar eksiklik varken, sadece birilerinin testosteronunu azaltmak neyi kurtaracak onu bilmek istiyorum.
ve iki gün sonra hırsızlık yapanın kolunun kesilmesini içeren düzenlemenin gelmeyeceğini bana kim garanti edecek bilmek istiyorum!
öperins!

bir matraş vakası

2011-02-10T14:53:00.003+02:00

aslında matraş'a girdiğimde aklımda böyle bir bot almak yoktu.
henüz nr 39 çizmelerimi almamış olduğumdan, siyah, yuvarlak burunlu ama illa ki ağzı bol bir çizme bakıyordum.
o sırada bir kızın bu botun siyahını denediğini gördüm, hatta denedi ve direk alıp, giydi.
her neyse uzatmayayım ben de bu rengini beğendim, ne aradığımı/ne bulduğumu umursamadan aldım.
ne kadar zor giyildiğine aldırmadan, geçirdim ayağıma istanbul'a gittim.
sabah evden çıkarken bi baktım hafif tozlanmış.
siz ayakkabınız tozlanınca ne yaparsınız? tabi ki yağlı süngerle sildim.
fakat o da ne! botun ön kısmında gördüğünüz siyah boya, olduğu gibi botun üstüne yayıldı!
normalde olayı abartıp ağlama raddesine gelebilen ben olayı oldukça sakin karşıladım nedense.
istinye park/matraş'a gidip meramımı anlattığımda; böyle bir şeyle ilk defa karşılaştıklarını, ayakkabıyı bırakırsam fabrikaya yollayabileceklerini söylediler.
pek tabi ki teşekkür edip, ankara'da aldığım yer olan tunalı/matraş'ta halledeceğimi söyledim.
sonra tunalı/matraş'a gitme, aynı serüven, ayakkabının fabrikaya gitmesi.
ve bot fabrikadan döndü, cevap şok!
yapacak bir şeyleri olmadığını, ayakkabının yağlı deri olduğunu ve süngerdeki yağı emdiğini söylediler.
botu yeni alıyorum, azımsanmayacak bir para veriyorum, alırken bir uyarı yapılmıyor, her normal insan gibi süngerle siliyorum ve ayakkabı *booom* elimde patlıyor.
tüketici hakem heyetine başvuracağımı söyledim, koordinatörleriyle konuştular "başvursun yapacak bir şey yok" demiş.
cihan, müşteri hizmetlerini aradı; döneceğiz dediler, dönmediler.
tam da botu alıp, tüketici hakem heyetine gitmeye hazırlanırken, matraş/tunalı'dan dönüş yaptılar.
sağolsunlar tüm çalışanların kişisel gayretleriyle botun değiştirilmesini sağlamışlar.
bu botun ıslak süngerle silinmemesi gerektiğini kendilerinin de bilmediğini söylediler.
gittim yep yenisini aldım.
şimdi yalayarak temizliyorum, ahahah tamam iğrençleşmeyeceğim.
velhasıl kelam bunu anlatıyorum ki ayakkabı alırken nasıl bakım yapılacağını muhakkak sorun.
benim gibi şanslı ve ilgili çalışanlara sahip değilseniz, lekeli ayakkabı ile kalırsınız ortada.
bu vesile ile matraş/tunalı çalışanlarına bir kez daha teşekkür ediyorum.
hani okumazlar da olsun.
öperins!

ah muhsin ünlü/resulullah/alper canıgüz

2011-01-31T13:38:00.002+02:00

sırf içinde dinsel öğeler geçiyor diye
bu şiiri sevenler de olabilir,
sırf dinsel öğeler geçiyor diye
sevmeyenler de.
umrumda değil.
ben şiiri sevdim,
alper canıgüz düzenlemesini de.
paylaştım.
zevkle.
okuyunuz.

ah muhsin ünlü vs. resulullah ("resulullah ile benim aramdaki farklar" şiiri)
resulullah süper bir insandı,
ben o kadar değilim,
resulullah yolda ebu bekir’i görse ‘es selamu aleyküm ya sıddık’ derdi,
ben yolda ebu bekir’i görsem tanımam.
resulullah asla yalan söylemezdi; ben annem ölürken hiç ağlamadım.
ben annem ölürken çok ağladım çünkü annem gırtlağından hırıltılar çıkarırken nasıl terliyordu, görmeliydiniz.
resulullah azrail’i yolda görse tanırdı;
ben azrail’i annemin yanında görseydim ona bir çift lafım olurdu,
derdim ki şimdi yani af edersin ama o sıktığın annemin gırtlağı.
resulullah olsa ona bunları söylesem o bana gülümserdi;
o bana gülümserdi ben ona derdim ki, anam babam yoluna feda olsun ey allah’ın resulü;
fakat şu koca melek, annemin gırtlağını sıkıyor, bir şeyler yapamaz mıyız?
resulullah orada olsaydı annemin elini tutardı derdi ki ‘kızım ha gayret!’;
ben orada olsaydım annemin elini tutardım ve derdim ki ‘anneciğim ölmesen…’
ben oradaydım annemin elini tuttum ve dedim ki ‘anneciğim seni ben…’;
annem döndü bana bir baktı o bakışı görmeliydiniz
resulullah o bakışı görseydi merhametten ağlardı;
ben o bakışı gördüm haşyetten bayılacaktım ama annem elimden tuttu.
ne tuhaf, anneler ölürken bile çocuklarının
anneler ölürken bile çocuklarının ellerini bırakmıyor ne tuhaf…
resulullah çok şanslı bir insan annesi öldüğünde o küçücüktü;
benim annem öldüğünde ben küçücük değildim,
zaten şanslı birisi de değilimdir,
filmlerim iş yapmaz.
annem daha yeni öldü fazla uzaklaşmış olamaz!
olamaz dedim annem son nefesini alıp da vermeyince verse de ben alsam onu,
içim ferahlasa, siz de görseniz
resulullah tutsa annemin elinden birlikte geçseler çölü nasıl olsa resulullah da ölü annem de ölü.

alper cangüz vs. ah muhsin ünlü
ah muhsin ünlü süper bir insandır,
ben o kadar değilim
ah muhsin ünlü yolda ebu bekir’i görse ‘es selamu aleyküm’ derdi,
ben yolda ebubekir’i görsem korkudan altıma sıçarım.
ah muhsin ünlü asla yalan söylemez;
ben annem beni döverken hiç ağlamadım.
ben annem beni döverken çok ağladım çünkü annem gırtlağından hırıltılar çıkarırken nasıl terliyordu, görmeliydiniz.
ah muhsin ünlü, azrail’i yolda görse selam verirdi;
ben azrail’i babamın yanında görmüştüm,
bir çift laf edebilseydim ona
derdim ki hayatta ben en çok babamı sevdim.
ah muhsin ünlü olsa ona bunları söylesem o bana gülümserdi;
o bana gülümserdi ben ona derdim ki,
‘anam babam ben de isterim yüzümde güller açsın,
fakat şu koca yumru boğazımı düğümlüyor, bir şeyler yapamaz mıyız?’
ah muhsin ünlü orada olsaydı annemin elini tutardı ve derdi ki ‘kızım bu ne gayret!’
ben orada olsaydım annemin elini tutardım ve derdim ki ‘anneciğim ölmesen…’
ben oradaydım annemin elini tuttum ve dedim ki ‘anneciğim seni ben öldürürüm’;
annem döndü bana bir baktı o bakışı görmeliydiniz.
ah muhsin ünlü o bakışı görseydi merhametten ağlardı;
ben o bakışı gördüm nefretten çıldıracaktım ama annem elini çekti.
ne tuhaf, anneler ölürken bile çocuklarının
anneler ölürken bile çocuklarının gururundan eser bırakmıyor ne tuhaf…
ah muhsin ünlü çok şanslı bir insanannesi öldüğünde o kocaman bir adamdı;
benim annem öldüğünde ben küçücüktüm,
zaten şanslı birisi de değilimdir; kitaplara inanmam.
annem çoktan öldü bu ayşe kadını o pişirmiş olamaz!
olamaz dedim annem nefes alıp vermeye devam edince
verse de ben almam onu, içim ferahlamaz,
siz de görseniz annem tutsa elimden birlikte geçsek çölü
nasıl olsa annem de ölü ben de ölü.

bump

2011-01-21T11:42:00.003+02:00

i-phone'un bir gün bizi ele geçireceğine inanan bir kocam var.
o abartıyor.
ama her geçen gün çıkan yeni uygulamalarıyla bizi bizden alıyor bu küçük elma.
en çok girdiği uygulamalar; echofon, facebook ve instagram olan benim için bile oldukça işlevsel.
kullanmasam bile orda olmasından mutluluk duyduğum bir çok uygulama mevcut.
bunlardan sonuncusu bump.
bluetooth'u olmadığı için eleştirilen iphone'da telefonlar arası nakil vasıtası.
uygulamayı açıp iphoneları birbirine michelle ve barack'ın nazik elleri gibi tokuşturunca iphonelar arası fotoğraf, müzik, video gibi bilgi alışverişi yapabiliyorsunuz.
şaka gibi ama evet, deli gibi telefon tokuşturup bluetooth sorununu çözmüş oluyorsunuz.
bump'ı deneyin ama gücünüzü denemeyin, kırılır falan benden bulrusunuz soora.
öperins!

çalmanın bu kadarı!

2011-01-20T16:26:00.002+02:00

geçen hediyelerle ilgili post yazarken noraashiracığımın BU yazısını okumamıştım.
ama okumuş gibi olmuşum ki neredeyse aynıNı yazmışım!
bunun tek nedeni; nora'nın artık yazılarına http://noraashira.blogspot.com/ adresinden devam ettiğini atlamış olmam.
değiştirmeyenler değiştirsin, benim gibi rezil olmasın stop.
hop çiki bom bom mucks!

ahmet kurtcebe alptemoçin

2011-01-19T14:47:00.002+02:00

sevgili -bi kısım- bloggerlar,
neden siz böylesiniz?
neden görsellik ön planda?
gazetelerin, dergilerin sadece resimlerine mi bakıyorsunuz acaba?
neden yazanla değil de giyenle, takanla ilgileniyorsunuz?
neden ha, neden?

if i fall in love, sun above me love!

2011-01-19T11:32:00.003+02:00

bir oi va voi konserimizin daha sonuna geldik.
ilk kez gidilen bir konser için söylenecek laf değil ama son olmaması adına böyle bir giriş yaptım.
ss(sınırlı sosyal) hayat koop. dahilinde oi va voi ankara'ya, ayağımızın dibine gelmişken kaçırmak olmaz dedik.
yalan ya, böyle bir şey demedik; duyunca gidip bileti aldım, cihan'la aramızda da buna ilişkin bir sohbet geçmedi.
zira cihan dünkü konsere kadar oi va voi'den bihaberdi.
ama bu konserde "moonlight, mooonlight" ve "just another refugee" diye bağırmasına engel olmadı.
solist ve kemancı arkadaşlar değişmiş.
hintli kemancıyı pek sempatik bulduğumu söyleyemeyeceğim, ama genel bir nedeni yok benim hintlilerle yaşadığım özel problemle alakalı.
solist, -fotoğrafta karanlıklar içinde görünmeyen siyahi-oldukça başarılıydı; sesi güzel, hareketli ve en önemlisi güzel bacak ve yüze sahipti. (en önemlisi?!?!?)
yanımdaki ergenin de dediği gibi "gördüğüm en güzel zenci la bu"
sonra efenime söyleyeyim eski-yeni belki de konumu itibariyle (sakarya caddesi) üniversite öğrencileri ile doluydu.
bir arkadaşım "bitliler" diye niteliyor ancak o kadar burjuva olmadığımdan "bizim çocuklar"demekle yetiniyorum.
konserin 2 gün olması, beklediğim kalabalığı azaltmış; dıbışık bir ortam olmadığından rahatça zıplayıp, hoplayabildim.
neticeten güzel bir konserdi.
bloga istanbul'dan katılanlar için bugün ve yarın istanbul'da olduklarını söyleyebilirim ama bilet kalamdığını duyduğumu da eklerim ki erol taş gülüşü yapabileyim.
NİHAHAHAHAHHAHA!
öperins!

hamiş: hediyeler aklımda korkmayınızgi.

hediyeden hediye beğen

2011-01-15T12:49:00.002+02:00

sevgili pındıkaaslarım,
bir önceki postum tamemen şaka mahiyeinde yazılmış idi.
ama bakıyorum ki benden gelecek bir hediye paketini dört gözle bekliyor imişsiniz.
ee madem ben de bugün biraz alışveriş yapıp, size hoş bir paket hazırlayayım.
sonra da bunu self-ad olarak kullanırım, evet yaparım bunu.
pakete özel bir isteği olan?
öperins!

üçyüzbeşyüzüçyüzbeşyüz

2011-01-14T15:37:00.002+02:00

100 geçti 200 geçti, gelenleri boş yolladım.
300. izleyici için özel bir şeyler yapayım dedim ve sürpriz bir hediye paketi hazırladım.
hediye paketinin içeriğini şimdi açıklamıyorum ama sizi temin ederim pek bi şeker, en az pegasus çocuk paketi kadar dolu dolu.
peki bu hediye paketini kazanmak için ne yapmalısınız?
*öncelikle izleyicim olmanız ve bunu her ortamda dile getirmeniz gerekiyor. (facebook,twitter,tumbrl, instagram, blogger, sms, mms, dolmuşta yanda oturan teyze, damacanayla su getiren oğlan )
*bu posta yorum bırakın ve beni övün, ne kadar zeki olduğumdan bahsedin.
*veee tabi ki ne yapın edin, 300. izleyici olun.
ahahahahah hiç güleceğim yoktu.
öperins!

btw

2011-01-12T12:20:00.004+02:00

aaa ben size bunlardan bahsetmemiştim değil mi?
yola çıkmışlar, çin seddini aşıyorlarmış an itibariyle.
o zaman serdar ortaç'tan gelsin;
"kafayı yormam, sonuna bakmam, ben adam olmaaağm!"

2011-01-11T15:32:00.002+02:00

cuma-cumartesi-pazar gününü kapsayan istanbul seyahatim dopdolu geçti.
niyetim uzun bir postta hepsini yazmak.
ama özetle bu geziye dair,
en büyük hayal kırıklıklarım;
1-h&m
2-terkos
3-ladurée makaronlar
en büyük mutluluklarım;
1-frida&diego
2-banyosuyu&hesionka&loreathan
3-arnavutköy&bebek

a tra poco...
baci baci baci!

ottoman bugs.

2011-01-05T12:59:00.003+02:00

bunlar bahadır baruter'in tasarlamış olduğu "ottoman bugs" isimli iskambil destesinden bir kuple.
fikrin toplumsal tepki boyutuyla ilgilenmediğimden, sadece böcekleri mide bulandırıcı bulduğumu söyleyebilirim.
değişik bir fikirdir nihayetinde, tebrik etmek lazım.
kartların devamı burda.
ottoman demişken, aşk-ı derundan bahsetmeden olmayacak herhalde.
hele ki bu akşamdan sonra, tüm sanal alemin bundan bahsedeceğine eminim.
diziyi twitterdan bile izleyebileceğimi sanıyorum.
kanuni'ye dair söyleyecek çok lafım var aslında.
suleiman the magnificient'a dair.
ağzına kadar dolu imparatorluk hazinesinin, 46 yılda tam takır kuru bakır olması,
koca devletin en yüksek seviyeden, duraklama devrine girmesi,
cidden muhteşemliği gerektirecek hareketler.
yaratılışındaki tek muhteşemlik yavuz'un oğlu olması belki de.
yavuz muhteşem olduğundan değil, ardında muhteşem bir ganimet bıraktığından.
diziyi izlemek istiyorum, "şüphe" den çok daha ilginç olduğu aşikar.
kanuni'ye ne açıdan baktıklarını da merak ediyorum aslında,
anladığım kadarıyla "hürrem"ce izleyeceğiz.
show tv bu sefer bir diziyi tutturacak galiba,
bekleyelims, görelims, öperins!

kuki a+

2011-01-05T11:34:00.003+02:00

sevimlilik kumkuması sevgili Bahar, bu yazısında 100. izleyicisine bir kutu kurabiye göndereceğini yazmıştı.
ben de üşenmedim saydım, "18. izleyicin olarak suçum ne" dedim tüm yüzsüzlüğümle.
baharcım da üşenmemiş, bana bu kurabiyeleri yapmış.
güzelce kutulamış, dün de bana postalamış.
ofiste kargo poşetini açıp, kutunun kapağını kaldırmamla kurabiyelerin bitmesi arasında geçen süreye "an" deniyor.
o hengamede zar zor cihan'a bir adet ayırdım, böyle de beyime düşkünümdür.
yediğim en güzel kurabiyeydi desem, belki alınanlar olabilir ama öyleydi.
meraklısı için tarifi burda.
siz de yapın, sonra bana yollayın; test edeyim bakayım olmuş mu.
hepinizi öperins, ama bugün en çok bahar'ı !

borcum borç ama..

2010-12-30T16:04:00.003+02:00

geçen haftadan beri devlete yaklaşık 10.000TL borcum olduğunu öğrendim, iyi mi?
ssk'dan bağ-kur'a geçişimi yapan devlet bunu bana bildirme gereği duymadığından, primlerimi ödememe rağmen 2 yıllık birikmiş prim borcum görünüyordu.
dekontları sundum, onu hallettik.
e-devlet şifremi bugün aldım, öyle bakınırken arabaya bakayım dedim.
ne göreyim, vergi dairesi arabamın üzerine haciz koymuş; oraya da vergi borcum varmış meğerse.
vergi yüzsüzleri listesine sokacaklar utanmasalar.
vergi dairesinin bana daha fazla borcu var ama belge eksikliğinden mahsup edilemiyormuş.
onu da halletti muhasebecim.
allahtan hakkımda açılmış bir davaya falan rastlamadım.
o da olsa tam olacağdı.
borç batağındayım, acil yardım!!
öperins!

müjde; sahalara geri dönüyorum!

2010-12-29T15:17:00.003+02:00

bugün itibariyle ankara barosu bayan basketbol takımına başvurumu yapmış bulunmaktayım.

evli ve çocuklu olup basketbol takımında top koşturma fikri biraz acayip geliyor, ben de farkındayım.

ama misal evli ve çocuklu olmama rağmen sürdüğüm yeşil ojelerimi yadırgayanlar da var.

ee ne yapayım yani, çocuk doğurdum diye mürebbiye mi olayım?

fotoğrafı görüp basketbol oynamaya beyaz gölge'den esinlenerek başladığımı sanmayın.

çocuk doğursak da o kadar yaşlı değiliz,tevellüt 82.

asker çocuğu olmanın doğal sonucu olarak, her türlü spordan az buçuk anlıyorum.

zira biz; bir potada 10 kişi şut atar, 20 kişi yuvarlak olur voleybol oynar, masa tenisini çerezden sayar, tenisi tam beceremesek de muhakkak tenis raketi edinir, bedava kondisyon salonlarında aletten alete koşardık.

bu sebeple üniversitede basketbol takımına girmem zor olmadı.

5 sene oynadığımdan, 2 gümüş, 2 bronz madalyam olduğundan bahsetmiştim zaten sanırım.

hatta seyircinin sevgilisi olduğumdan, ve hatta 3'lü çektirdiğimden ama nankör bir seyircinin bir sonraki maçta bana "rolls royce 7" diye bağırdığından da.

işte o günlerin hevesiyle baronun basketbol takımına adımı yazdırdım.

içimden bir his çok pis şişeceğimi söylüyor.

allaam sen beni rezil olmaktan koru, amin.

öperins!

ankarævents

2010-12-28T11:33:00.003+02:00

ankarævents ankaralı bloggerlarla tanışmak istiyor(muş).
ben "hay hay" dedim.
uzun zamandır hay hay'ı cümle içinde kullanasım vardı, güzel vesile oldu.
sosyal açılımlar yapmak sadece sizin işiniz değil sevgili istanbullular ve izmirliler.
biz de bürokratik eylemlerimizden vakit bulunca gayet de güzel sosyalleşebiliyoruz.
ve sen ankaralı bloggermate'im, ankaralı'nın gücünü göstermek için ben de varım diyorsan, buyur pliş.
http://www.ankaraevents.com/blog-yazarlari/
bu arada organizasyonun içeriği hakkında hiçbir fikrim yok.
bekleyip göreceğiz.
öperins!

Çin Mali ho!

2010-12-17T16:11:00.001+02:00

hanginizin gözü kaldı çabuk söyleyin? vallahi dövmeyeceğim ya! klasik topuk çevirme ekinligim sırasında Lovelyshoes The favorite in topuğu caaat diye kopuverdi.cakilabilecek bir şey gibi göründüğünden is yerindeki (nalburiyede çalışıyorum evet) cekicle vurdum. ama adamlar nasıl bir teknoloji ile yaptilarsa girmedi namussuz!allahtan ofiste yedek ayakkabım var da eve topallayarak gitmek zorunda kalmayacağım.ayakkabıcı da ayakkabıyı yapamam dersee yaktım ciranizi!operins!

diyare diary

2010-12-13T12:28:00.003+02:00

her ne kadar bebeğe rağmen gezerim tozarım desem de kazın ayağı her zaman öyle değil.
inception'dan beri bir filmi sinema perdesinde görmememiştim misal.
çarşamba günü, annemin yatılı mürebbiyelik görevine soyunmasını da fırsat bilerek bir yerden başlayalım diye av mevsimi'ne gittik.
aslında film üzerine de yazarım ama burda yazılmışı var.
porco rosso tam diyeceklerimi demiş; Ortalama bir polisiye filmi. Tek farkı türk yapımı. Çok şey beklememek lazım heralde polisiyelerden. Ya da Türklerden.
o yüzden yazarak vakit kaybetmeyeyim.
her ne ise efendim o akşamın gecesinde berbat bir mide ağrısıyla uyandım.
rennie içtim geçeceğini umarak, boşa çabalamışım.
çoğunuzun twitterda görüp bir geçmiş olsun demediği üzere rota virüs kapmışım.
genelde bebeklerde olan bu söylemesayip ishal virüsüne karşı oğlanı aşılatmıştık.
ama bebek gibi kız olduğum gerçeğini gözden kaçırmışız.
bu gözden kaçırma bana yatakta geçen bir perşembe-cumaya maloldu.
hayatımda ilk kez rapor aldım. hem de 3 gün.
şu an iyiyim. gibi.
ayaklarımda bir soğuma başladı.
ölüyor muyum ne?
ay bu arada bi de beynimin içine hayde söyleyen cem yılmaz kaçtı.
tam kovuyorum, rahatlıyorum; zaart ordan bi haber bülteni, bi magazin programı "çiktum çami budadum" sonra ardı arkası kesilmeyen bir beyin içi şarkı söyleme seansı.
ben bekliyorum zaten yakında biri bu türküyü söylerken kafayı yer.
kesin yer kesin!
hadi öperins!

sosyal mesaj kaygısı.

2010-12-06T11:09:00.003+02:00

sabah işe gelirken cihan'a şu konuda yazacağım bugün dedim.
biraz ağır kaçmaz mı senin bloğa, sonuçta senin bloğun günü geçirmelik, eğlencelik yazılardan oluşuyor dedi.
bozuldum.
blog elbetteki benim hayat tarzımı, duruşumu, giyinişimi, konuşuşumu, koşuşumu, kuşuşuşuşumu yansıtıyor.
ama laylaylom bir imaj çiziyorsam çok üzülürüm.
zira takım tutumuyorum ve politikayla ilgilenmiyorum diyen insanlardan genelde haz etmem.
söz meclisten dışarı ama aşırı alınganlarınız alınabilir de.
insanın hayatta ucundan tuttuğu bir tarafı, bir duruşu olmalı.
apolitik olmayı zaten kabul etmiyorum da, futbolun bu denli etkili olduğu bir ülkede yaşıyorken -en azından- renkleri uğruna bir takım sevmeli, yalan da olsa maçları takip etmeli insan.
ben siyah-beyazı fazla seviyorum belki ama bu denli bir aşk değil karşı taraftan beklediğim.
sözde de olsa bir gönül bağı.
bu konuda önceden de yazmıştım gibi geldi.
neyse sorun değil, şimdi bloğuma ağır gelecek konuya geçelim.
sabah kanal d'ye geçince tüm muhalefeti ortadan kaybolan irfan değirmenci'yi izliyorduk.
beşiktaş-bursa maçı olaylarını akabinde de guti'nin lüks otomobiliyle yaptığı kazayı, yüksek promille yakalandığını ve serbest kaldığını yayınladılar.
durum çok trajik geldi.
kimin için ne için kavga edip adam kesiyorsun?
yanlış anlaşılmasın guti canımız ama taraftarın da holigan olmadan önce biraz düşünmesi gerek.
futbolcu takımı için çıkar sahaya futbolunu oynar, sen adam doğrarsın.
maçtan sonra eğlenmeye gider, sen nezarathaneye gidersin.
içkisini içer sen çilesini çekersin.
sen gün sayarsın, o parasını.
o yüzden aferim sana, aynen böyle devam et!

sözüm söz demiştim!

2010-12-03T12:13:00.012+02:00

tamam lovelyshoesları (çoğulun çoğulu) çok merak ettiniz biliyorum.
siprariş vermek için sabırsızlanıyorsunuz.
ama çemkirmeden önce benim 5,5 aylık bir bebek annesi ve cumartesi dahi çalışan tam zamanlı avukat olduğumu hatırlayınız rica ediciim.
hatırlayıp, deli gibi pişman olduysanız şimdi konumuza geçebiliriz.

ayakkabıları ne zaman sipariş verdiğimi ve ne zaman geldiğini hatırlamıyorum ama tahmini 15-20 günde elimdelerdi. ödemeyi paypal ile yaptım, kargo ems denilen çin kargosuydu. paketi gördüğümde 4 ayakakbının bunun içine nasıl sığdığına acayip şaşırdım, 4 fil ve bir fiat 500 düşünün anlamak için. önceki postumdan hatırlayacağınız düz beyaz -ki benim favorimdi- stokta olmadığından gelemedi. paramı iade edeceklerini söylemişlerdi bak unutum, bu kadar ekabir olmamalıyım.

ayakkabılara dair ilk söyleyeceğim şey malzemeye ilişkin ama kesinlikle hayal kırıklığı değil. namussuzlar nasıl bir malzeme kullandılarsa ayakkabılar geldiğinde bir kaç saat aynı odada kalınca kafa yaptılar. çok acayip bir şey kokuyor, ee tabi ki benim gibi köpek burunlu birinin bundan etkilenmemesi olanaksız. onun dışında kalite tam beklediğim gibi, çok kötü değil çok iyi de değil tabii ki.

ben normalde 37-38 giyiyorum. hepsini çin numarasına göre, ki avrupa standardı 38 oluyor, 39 istedim. bot hariç hepsi oldu. bot ise biraz büyük duruyor. ne alakaysa bot ayağımdayken ayağıma bakınca travesti ayağı görüyorum.

benim en sevdiğim bu bot oldu, her ne kadar büyük olsada. malzemesi gayet kaliteli görünüyor. içini neyle kapladılarsa ayağım fırın gibi. platform olduğundan topuğu da hiç yokmuş hissi uyandırıyor. oldukça tavsiye edilesi yani. ama dediğim gibi kalıbı büyük. numaranız neyse onu alın.

çoğunuzun favorisi fiyonklu ayakabı; topuğu ahşap rengi çıkması haricinde beni şaşırtmadı. ha biraz da yüksek topuk ama bu da platform. so sorun yok. bunu giydim. durun hatta onun fotosunu da koyayım.

güzel yani, her türlü gideri var.

siparişin flaş ismi! evirdim çevirdim günlük ve işsel yaşamda bunu nasıl giyerim bulamadım. zaten cihan da anca akşam bir yere giderken giyebilrisin bunu dedi. hızlı gece yaşantımda(!) eksik olan parça da tamamlanmış oldu yani. ankara için fazla iddialı sanki ama yine de görüşlerinizi bekliyorum değişik kombinler için.

bu da siparişimizin en sıradanı. 2 kere giydim. yürürken toğuğu kırılacakmış hissiyatı doğuruyor. zaten ikinci giyişte içindeki leopra desenli "polar" astar yüzünden ayağım mahvoldu. çok fazla dolaşmayacaksanız, hanım hanım oturacaksanız giyin bunu. ayrıca malzemesi en dandik olan da bu. ön dikişleri acayip belirgin beyaz beyaz; hoşuma gitmedi. süet gibi değil de nasıl diyim ya kırçıllı bir kumaşı var. ama güzel ya, giyilesi en azından.

İşte böyle canlarım, gönül rahatlığıyla sipariş verin ama tavsiyem değişik modeller isteyin. misal sıradan düz bir çizme için sipariş vermeye değmez bence. hoş tabi bu benim görüşüm. ama şöyle diyeyim geçen deichmanndan bir ayakkabı aldım, süper! üstelik 39.90TL! yani aşağı yukarı bunlarla aynı fiyata denk geliyor. gözümle görüp aldım hem kafam rahat. bir dahaki siparişim için toplu girişim yapacağım. biraz sabrederseniz sizin için bile organize ederim.

başka sorusu olan? Öperins!

meraklısına

2010-11-25T15:23:00.002+02:00

lovelyshoeslarım geldi.
ön bilgi olarak lovely olduklarını söyleyebilirim.
hayal kırıklığı yok.
beyaz düz pabucun gelmemesi dışında tabi.
onun haricinde, nasıl görünüyorlarsa öyleler.
numaralar cuk, biri biraz büyük oldu yalnız.
akşam çekip koyarım fotoları kendiniz değerlendirirsiniz canlarım.
mucköperins!

penceresi cam cama

2010-11-24T11:40:00.002+02:00

geçmişe dönüp baktığımda hiçbir öğretmenimi şükranla anamıyorum.
zorlasam 2-3 tane bulurum belki.
bu sebeple sakın kişisel anlaşılmasın ama öğretmenlerimi yılda bir gün değil hiçbir gün hatırlamak istemiyorum.
hoş çok çok kötü anılarım olduğundan değil,
zorlasam 2-3 tane bulurum belki.
ama benim;
rahmetli büyükbabam,
annem,
kız kardeşim,
teyzem,
eniştem,
amcam,
yengem,
1 kuzenim,
2 kuzenim,
3 kuzenim,
4 kuzenim,
5 kuzenim,
6 kuzenim,
ÖĞRETMEN.
sırf onların hatrına, artık aile mesleği olmasının hatrına kutlarım ben bugünü,
bunu okuyan tüm öğretmenlerin de pek tabi.
Öte yandan bugünün şımarıklığı olan "aa neden benim mesleğimin günü yok" cümlesini kuramayacağım zira 5 Niğsan avukatlar günüdür.
siz kutlamazsınız, müvekkillerim ellerinde çiçekler, hediyelerle gelmez ama o gün avukatlar günüdür.
ben bir köşede gizlice ağlarım; beni yılda bir gün bile hatırlamıyorlar diye.
bunu öğrendiğinize göre artık 2011'de bana bir sürpriz yaparsınız, değil mi canlarım?
öperins!

oxford vardı ben de giydim.

2010-11-12T16:16:00.004+02:00

bir iphone uygulaması olan instagramda, nora(ajar)nın, hesinin, gutunun ve bilimum kediseverin pisi fotoğrafı yayınlamalarından duyduğum ezikliği her gün ayakkabılarımı çekerek bir nebze de olsa geçirmeye çalışıyorum.
ve fakat ayakkabılarımı çekerken hepsinin oxfordingen ve türevleri olmasını farketmem ne olacak?
vizyonum mu dar nedir?

keep in mind, we're under the same sky.

2010-11-11T16:16:00.003+02:00

eğer siz de;

ilk kiss the rain dinlediğinde billie myers'ı erkek zannedenlerden,

her kiss the rain dinlediğinde içi bi hoş olanlardansanız,

elime mum dikin!

dombililer koşun zayıflıyoruz!

2010-11-09T16:53:00.002+02:00

insanın böyle dostları olacak gerçekten.
dietle ilgili postum yayınlanır yayınlanmaz burcu abla a.k.a. brajeswari bana bir blog sayfasının linkini attı.
paranı kilona harcama ispanyolca konuş, sen zaten penolope gibi kızsın dedi, ya da böyle bir şeyler.
her neyse mevsimlerden roma bloğunun sahibesi mehtap hanım zayıflatma gibi ulvi bir amaç edinmiş ve bu amaçla bir program başlatıyor.
son katılım 13 kasım.
ben hemen boyumu, yaşımı, kilomu, endeks kondeks her şeyimi tüm samimiyetimle yazdım.
gizlim saklım yok bilirsiniz.
düzen karşıtı bir bünyeyle nereye kadar bu programı ilerletirim bilemiyorum ama her zamanki gibi çok feci gaza geldim.
ilgilenenler için lingo lingo şişeler
öperins tontiş yanaklarınızdan!

iki haftadır diyetteyim ve kaybettiğim tek şey iki hafta*

2010-11-09T14:32:00.005+02:00

*totie fields

doğum sonrası, hamilelikte aldığım 13 kilonun 10'unu vermiş olmam çok süper bir olay gibi görünse de hamileliğe girişte de hatrı sayılır bir kiloda olduğumdan zayıf insan kategorisine giremedim henüz.
hoş hayatım boyunca da giremedim zaten.
en son bir başıma italya'ya gittiğimde ilk hafta yeme içmeden kesilip 57 kiloya düştüğümde sene 2005'ti.
6 ay sonunda -o kadar makarna da yememe rağmen- 58 kiloyla yurda dönüş yapmıştım.
o günden sonra da baskülü 60'ın altında görmedim maalesef.
istesem 4-5 kilo veririm ama bu sefer gerçekten zayıflamak istediğim için diyetisyene gitmeye karar verdim.
diyetisyene gitmeye karar verdiğimden beri nizasız ve fasılasız yiyorum.
param boşa gitmesin diye yapıyorum bunu, yoksa 5-6 kiloyu her diyetisyen verdirir.
benim üzerimde çalışmalı, bana değer verip önemsemeli.
ekmeğin aslanın ağzında olduğu şu devirde kolay para kazanmaca yok.
iradeli ve kararlı diyetisyene gitme kararımdan beni tek vazgeçirebilecek kişi christina.

monica'nın alıştırdığı etli butlu kadın motifi, christina hendricks ile en top seviyelerine varmak üzere.yapılan güncel araştırmalar (erkek dergilerinin gerzek anketlerinden bahsediyorum pek tabi) dünya üzerindeki en seksi kadının christina olduğu yönünde.

şimdi ben zayıflar da, balık etli kadınlar moda olursa kaybolan yıllarıma yanarım çok fena, diyetisyene saçtığım paralar da cabası. ne yapsam karar veremiyorum. diyetisyene gitmezsem o parayla ispanyolca kursuna gideceğim.

balık etli olup ispanyolca konuşmak mı? zayıf olup penolope cruz'un her giydiğini giyebilmek mi? dilemma, dilemma, dilemma!

öperins!

sübhanallah kardeş ibretliğim vallahi.

2010-11-08T11:03:00.010+02:00

evde ayakkabı koyacak yer kalmadı.

ayakkabıya ayrılacak bir odamız da mevcut değil maalesef.

hal böyle iken lovelyshoes'a girmek benim neyime.

hadi girdin 5 ayakkabı alınır mı?

buzdolabını boşaltıp bunları koyacağım artık.

kalite yönünden fazla bir beklentim yok.

hepsine 175 tl gibi bir para ödedim neticede.

internette de mini bir araştırma yaptım, bazıları çok güzel çıkabildiği gibi bazıları da oldukça tırt olabiliyormuş.

çin malı diyoruz ama geçen nine west'de bir bot beğendim ki kendisi şu aşağıdaki siyahın bir değişiği idi, 249 tl olduğu yetmezmiş gibi bir de kocaman made in PRC yazıyor üzerinde.

anlayacağınız minik de olsa bir umut var içimde vuslata dair.

ayakkabılar gelince hepsini tek tek çekip size tekrar gösteririm, ibret alın diye.

böyle de bi salağım.

haydin ballar öperins!

linkin link

2010-11-05T13:51:00.002+02:00

vintage peony'ciğimin bu postuna, akabindeki linke ve en çok da bu audrey'ye bayıldım.

freaks and geeks

2010-11-05T10:42:00.002+02:00

bu nerd gözlüğü bir daha takmayacakmışım.

m(me) tvdeki kliplerde saçları dağınık, yanakları çizik çizik, yanaklarından kanlar akan kadınlar takıyormuş bunu.

bana yakışmamış.

diyor sevgili patronum.

ahahahah tabi ki takacağım.

o adliyedeki nerd benim.

muckss!

aduuu!

2010-11-04T14:18:00.004+02:00

hay allaam yarabbim!

tamam bana biraz fazla verdin belki ondandır bu sinirlenmelerim ama neden bir takım kendini bilmezlere bu denli cimri davrandın?

özümde sinirli bir insanım biliyorsunuz ama dışımdan çok iyi bir insanımdır.

mümkün mertebe kimseyi kırmamaya çalışıyorum.

yaptıklarına,yazdıklarına değer veriyorum,bazen yalandan da olsa.

ama sanki bunları ben yapmıyormuşum gibi evrenle derin bir imtihan içindeyim.

herkes sidikleriyle padoktaki yerini almış.

yüksek egom sayesinde, alaycı bir gülümsemeyle fazla önemsemesem de yine de rahatsız oluyorum.

oturup bir de yazı yazıyorum, terkedilen sevgilinin ardından şarkı yazar gibi;"seni unuttum, önemsemiyorum" temalı.

ee madem unuttun,o zaman neden şarkı yazıyorsun adama demezler mi adama.

derleeer!

aman ne derlerse desinler.

öperins!

keeet!

*foyto

2010-11-02T15:39:00.003+02:00

bloggera göre 243 izleyicim var.

google analytics 70-80 kişinin beni okuduğunu söylüyor.
yorumlara bakarsan taş çatlasın 10 kişi.
istatistik?

*foto

procrastinate now, dont put it off!*

2010-11-02T13:03:00.004+02:00

bugünü bir yere not etmem lazım.

zira yıllardır teşhisini koyamadığım rahatsızlığımı bugün buldum.

öğrencilik hayatımda, çok istememe rağmen bir türlü oturup ders çalışamamam sorunu ruhumda derin yaralar açtı.

tembellik değildi bu.

zira içimde bir çalışma coşkusuyla masaya oturmam saçlarımı bigudilerken kendimi bulmamla son buluyordu.

zeki ama çalışmıyor çocuklarından değil de zeki ama aptal çocuklardan sayıyordum kendimi.

aptaldım çünkü kabiliyetlerimi doğru yere ve yöne yönlendirecek akla sahip değildim.

iş hayatına atılınca bu sefer de yazmam gereken dilekçeyi son güne kadar bekletmem ama sürekli onu yazmak için hayaller kurmam şeklinde tezahür etti bu aptallık.

peki ya 2003 senesinde başladığım master tezini sene 2010 olduğu halde hala yazamıyor oluşum?

evde de aynı terane, giysi dolabını büyük bir şevkle toplamak için yola çıkıp, kendini kıyafet denerken bulan ben, özensizce geri dolaba tıkılan kıyafetler.

son zamanlarda bu durum işimi etkilemeye başlayınca ciddi ciddi araştırma yapayım dedim.

dikkat bozukluğu, konsantrasyon eksikliği derken internet beni doğru tanıya ulaştırdı; procrastination!

28 yıllık ömrü hayatımda bu kelimeyi ve kavramı yeni duyduğum için ne kadar mahçup olduğumu tahmin edersiniz.

etimolojik olarak bakıldığında procrastination cras -pek tabii ki latincede- yarın, pro da yanlısı olduğundan yarınlara bırakma sevdalısı olarak tanımlanabiliyor.

procrastinatörler asla tembel olarak tanımlanamıyor zira sürekli bir eylem halindeler.

ekşi'de little red riding hood şu şekilde izah etmiş durumu;

"tez yazmam gereken zamani bilgisayardaki dosyalarimi duzenlemek, bulasik makinesini bosaltmak, kek-borek yapmak, camasirlari yerlestirmek, internetten dizi izlemek gibi eylemlerle gecirmemin afili adi. hayir tez yokken de boyleydim ben. is hayatimda, ozel hayatimda, hatta hobilerimde bile. bir isi yapmaya baslardim. onu yaparken baska seyleri de aradan cikarirdim. esas is geri plana atilmis demezdim, ayni zamanda bissuru is bitirdim diye sevinirdim. oda mi toplanacak? yataktan basla, sonra dolaba yonel. aaa o sirada sehpada fotograflari gor, hoop yataga oturup fotograf bakmaya basla. sonra onlari albume dizmeye karar ver. uzun surecegini dusunup vazgec ama bu arada ortaya sacilmis aksesuarlari toparla, kutulara koy. o arada bir arkadasin hediyesi yuzugu gor, arkadasi ozle, git onu ara. sonra odaya don. kirlileri banyoya goturdugunde lavaboyu ovmaya niyetlen. onu yapmak icin deterjani alirken..... offf daha gider bu. oysa butun bu saykallanmalar boyunca, bir kere bile gecikmedim. hayatimin her doneminde yetismesi gereken bir sey, yetismesi gereken zamanda yetisti. halbuki cok onceden bitirilip, aksilik cikabilir korkusu olmadan, kafa rahat diger ugraslarla ilgilenilebilirdi. (misal yuksek lisans tezimi teslim etmem gereken gunun sabahi saat 5'te basmaya basladim. elektrik kesilir, yazici bozulur diye dusunmedim.) kendimi hep "stres altinda daha verimli calisiyorum" gorusune inandirdim. simdi ise "zaman baskisi olmasa aslinda cok rahat ederdim" diyorum. yaman celiski... bir yandan da beynimin kivrimlari arasinda "cekirge bir sicrar, iki sicrar..." deyisi vinlamakta. herkesin planli, duzenli, titiz, hizli diye tanidigi biri olarak su gunlerde cektiklerimi anlatmam mumkun degil. bu procrastination yaninda yogun bir ic sikintisi ile dolasiyor. surekli sessiz varligiyla tedirgin ediyor ama merak baki kaliyor: nereye kadar? "

bu silsileyi hayatım boyunca o kadar yaşadım ve yaşamaya devam ediyorum ki..

tembel olsan için rahat olur, ama bir procastinatörsen yapmadığın işten dolayı içinin içini yemesi, vicdan azabı insanı öldürüyor.

ama ona rağmen bir yaymacılık, adam sendecilik.

dert bende derman sizde anlayacağınız.

profesyonel tedavi almadan önce size yazayım dedim, belki yardımcı olabilecekler olur.

fix me dude!

öperins!

*ellen degeneres

kelebek gibi uçar lafı iyi sokarım

2010-11-01T17:03:00.003+02:00

muhammed ali lafı gediğine koymuş.

her yaşın ayrı bir güzelliği olmalı mı?

menapozlu teyzeler taşlı kot giymekten vazgeçmeli mi?

ve artık ben "korkma ben varım"ı bitirsem mi?

öperins!

şans musikisi

2010-10-19T16:04:00.002+03:00

seni bitirmem için, ankaray-a daha fazla binmem gerekiyooor*

*elbette türkçesini okuyorum, ama bu kapak içerikle daha alakalı olduğundan bu görseli seçtim. iyi yapmışım değil mi? gerçi sen kitabı okumadıysan içerikle kapağın alakasını nerden bileceksin.

geceler mi uzadı bu karanlık ne?

2010-10-16T12:32:00.003+03:00

daha önce de muhakkak bahsetmişimdir;
bir yaz çocuğu olarak saatlerin geriye alınmasından hep nefret ettim,
nefret etmekle kalmayıp protesto da ettim.
saatlerim hep yaz saatinde kalır benim.
geriye almam, bir saat ilerde yaşarım kışları.
zaten geriye almanın mantığını da anlamam.
daha doğrusu anlamazdım.
evde bir minik olunca, hem de doğası gereği sabahları erken uyanınca "sabahlar olmasın" derken neden bahsettiklerini anladım.
mevsim güz, saat 6 ise sabah değil gece oluyormuş meğerse.
bekle ki güneş doğsun.
bekle ki hava aydınlansın.
bu sebeple ilk defa bu sene saatler geriye alınsın istedim.
hatta o kadar heyecanlanmışım ki geçen cumartesiyi pazara bağlayan gece saatleri geriye aldırdım; fazla uyuyacağımıza sevinerek hem de.
meğerse bu hafta imiş.
bu gece seve seve saatimi geriye alıyorum,
siz de sevinin bu sene geriye alınmasına, en azından benim için.
donsuz geceler diler, öperins!

my little toy fun.

2010-10-09T12:15:00.002+03:00

yeni oyuncağım.
3g modemle çok güzel bir ikili oluşturdular.
böylece evdeki stabil internet yasağı delindi.
1kg.
çantaya at, çık.
görgüsüz gibi her yerde ortaya çıkar.
pembesini almamak için çok direndim,
ama artık ben bir anneyim bana beyaz yakışır,
ak sütüm gibi.
öperins!

alle the mom

2010-10-04T16:16:00.002+03:00

başta nesteren olmak üzere, tüm meraklılar için geliyor; alle the mom "moderINN anne"

anne yönümü görmek isteyenlere duygusal, anaç yanımı açıyorum.

bebeğimin en özel anları, kirli bezleri, kakaları, kusmukları sizlerle olacak.

yolu sevgiden geçen herkesi, kayahan abiyle birlikte bekliyoruz bloğa.

öperins!

özlü söz.

2010-10-04T15:19:00.003+03:00

ne giydiğime 1000 kişi bakacağına,

ne yazdığımı 200 kişi okusun.

fotoğraf içerikle alakasız olsun,

oh olsun!

öperins!

sevgili hırsız lcv.

2010-09-21T16:59:00.005+03:00

cumartesi günü ilk aile boyu gezimizi yapmak üzere ankara'nın tarihi ve turistik yerlerinden olan panoradaydık.biraz sonra konu değişeceğinden arada kaynayabilir bahsetmeden edemeyeceğim forever new'den çok güzel bir pardesü aldım. aslında ne varsa almak istedim. krem, pudra rengi kıyafetler, inanılmaz şık takılar, taçlar ve para cüzdanını daha önce almış olduğum güllü çantayla tam anlamıyla güncel zalim olmuş forever new.
bershka, stradivarius için kendimi artık biraz büyük hissettiğimden, aslını söylemek gerekirse çoğu ürünü de pazardan bulduğumdan forever new yeni favorim olmakta zorlanmadı.
bu arada pull&bear'ı tenzih ederim, o benim canım!
işte böyle neşe içinde paraları savururken, sevgili doorstepping sayesinde tanıştığım ve manasızca sürekli nerde olduğumu bildirme hevesi duyduğum foursquare aracılığıyla panorada olduğumu tüm twitter izleyicilerime beyan ettikten kısa bir süre sonra avivaevsigorta adlı kullanıcıdan aynen şu mesaj geldi; "gökçe hanım siz panoradayken ve bunu herkes biliyorken eviniz ne kadar güvende"?
o an filmlerdeki şişko ve gözlüklü gencin ne hissettiğini anladım; ilk önce ben ölecektim.
korku tüm bedenimi sararken gözümün önünden burma bilezikler, i-pad, mac, kasadaki değerli evraklar geçti.
iyi ki bunlara sahip değilim diye derin bir oh çektim, umursamaz tavrımla alışverişe devam ettim.
sevgili aviva, ben umursamadım ama bu nasıl bir reklam, nasıl bir pazarlama stratejisi!
korku toplumu yaratılmak istendiğinin farkına çabuk varmış olacaksınız ki hemen durumu lehinize çevirmişsiniz.
sizi kınıyorum ve laflar hazırladım.
hırsızlar 4squareden beni takip edip evime girerse sorumlusu sizsiniz, yakarım çıranızı!
hadi gidin şimdi, öperins!

kirpiklerimin gölgesi

2010-09-21T16:30:00.003+03:00

alıp, başlayıp, yarıda bıraktığım kitapların sayısı sol el parmaklarımın sayısına ulaştığında çözüm olarak yeni bir kitap alıp ona başlıyorum.

aslına bakılırsa kısır bir döngüye dönüşmesi gereken durum, kırılma noktası yapacak kitabın bulunmasıyla çözüme kavuşuyor.

şans müziği, korkma ben varım, istanbul hatırası gibi okumaya ve bitirmeye can attığım ama nedendir bilinmez bir türlü okuyamadığım kitaplarıma beni yeniden kavuştursun diye cumartesi günkü d&r ziyaretimde, daha önce bir pazar ekinde tanıtımını okuduğum şebnem işigüzel-kirpiklerimin gölgesi'ni aldım.

11 yaşında annesini öldüren bir çocuğun hikayesi, yeni anne olmuş ve oğlu tarafından öldürülmemesi için neler yapması gerektiğini merak eden biri için ilginçti.

dün akşam başladım bu iç karartıcı, sarsıcı kitaba.

şebnemcim sen buna roman demişsin ama bu bildiğin balyoz!

45 sayfa okudum ve o kadar üzüldüm ki, kitabı geceleri değil gündüz yolculuklarım sırasında okumaya karar verdim, aksi takdirde kabus görmem içten değil.

ben ki ruhsuz olmaya meyilli biri olarak bu derece etkilendiysem kitaptan, duygusal kişiliklere asla tavsiye etmiyorum.

durduk yere işkence bünyeye zarar.

öte yandan böyle binlerce çocuk olduğu gerçeği ise kitabı unutsam bile unutamayacağım bir husus.

sevgiye muhtaç tüm çocukları, hissetmeleri umuduyla öperins!

TGIS!

2010-09-18T12:14:00.002+03:00

thanks god its saturday!

ne kadar acıklı değil mi; bir tuvalet kağıdı edasıyla another shitty day'e başlamak, hele ki bu gün cumartesi ise.

bütün aşıklar el ele kol kola cıvıl cıvıl geziyorken, senin ayşegül aldinç'i hatırlaman.

kim bilir kaç ay sonra giyebileceğin çiçekli basma şortunla kapalı alanlara tıkılman.

ne yalan söyleyeyim 3 ay çalışmadıktan sonra cumartesi çalışması o kadar da zoruma gitmedi, ama şimdilik!

mesai saatim biraz daha uzarsa gözyaşlarımla yanınıza döneceğim.

mucu mucu mucks!

nascosta

2010-09-13T16:24:00.002+03:00

normalde insan 3 ay yazmayınca kafasında bir giriş cümlesi oluşturur, onun üzerine gelişir ve mükemmel bir sonuç yazar değil mi?
evet. normali bu. belki çok düşünmekten belki de hiç düşünmemekten bugün hoşgeldim yazımıza böyle bir giriş yaptım.
en son elim karnımda, karnım burnumda bırakmıştınız beni.
bugün eli burnunda bir oğlan çocuğu ile geri döndüm size.
babası gibi planlı-programlı olacağını şimdiden söylercesine, son yazımda da belirttiğim gibi tam gününde,11 haziranda geldi ali fikret.
büyük adam olsun diye ali fikret koyduk adını.
olur mu olmaz mı bilinmez, çok da önemli değil zaten.
anneliğin mükemmeliyetinden, ne şahane bir duygu olduğundan bahsetmeyeceğim.
zaten bahsedemem kelimeler kifayetsiz kalır.
3 ay boyunca ne yaptığımı, doğum hikayemi de anlatmayacağım.
her şeyin çok kolay ve rahat olduğunu bilin yeter.
tavsiyeme uyup beni twitterdan takip edenler doğuma girene kadar neler yaşadığımı gördüler zaten.
bazıları da radyodan duydu doğurduğumu, canlı yayında.
şanslı olanlar ali fikret'i de gördü, ne şans ama!
şimdi ben, biz ankara'nın sonbaharını bekliyoruz.
yeni heyecanlar yeni yaşanımlarla.
sonbaharla birlikte ben de, bir zerrin tekindor kadını gibi hoş geldim umarım.
öperins!

ce-eeee!

2010-08-31T00:28:00.000+03:00

kadir tapucu'dan sevgilerle...
see you soon....

veda busesi

2010-05-31T12:37:00.004+03:00

sayın okuyucu, sevgili blogmates, canım arkadaşlarım ve seni gidi gizli takipçi;
siz bunları okurken ben çok uzaklarda olacağım.
postumu yazıp, koşarak uzaklara kaçacak değilim.
bundan sonra bir daha zor post yazacağım, siz de beni her özlediğinizde dönüp dönüp bu yazıyı okuyacağınızdan uzak olacağım evet.
sanırım analık iznine ayrıldım ben.
ama bunu derken bile canım ofisimde olmam bir ironi değilse nedir?
artık ütopik bir olgu haline gelen tarlada doğurmak fikri, randevulu sezeryan fikrinden daha cazip geldiğinden hala işe geliyor olabilirim içgüdüsel olarak.
içgüdülerime kalsa bir kaç ay daha doğurmam ben gerçi.
düşündükçe bi acayip oluyorum; bir insanın a'dan z'ye sorumluluğu.
beslemesi, yıkaması, yatması, kalkması...
solunca çöpe attığın bir çiçek, fazla yem verdiğinde ölen bir japon balığı değil; bir İNSAN!
ayy aman neyse; düşünmeyelim, akışına bırakalım..
ben şimdi gidiyorum. ne zaman doğuracağım hala belli değil.
belli olsa da "şu gün doktorumuzla meleğimizi kucağımıza almak için sözleştik" tandansında yazılar yazmayacağımdan, sizinle bu son buluşmamız.
bir süre süt, kaka rengi, isilik, pişik, gaz, "trending topics" olacak hayatımda.
becerebilirsem afyonumdan yazarım bir şeyler.
ama becerebileceğimi sanmadığımdan 2 ay gibi bir süre beni twitterdan takip edin derim ben.
sancılarımın 2 dakikada bire indiğini bile tivitleyeceğim, öyle de manyağım ama siz beni böyle sevdiniz değil mi?
ay bak gözlerim doldu.
sizi seven ve daima sevecek olan anneniz aman alle'niz.
öperins!

elemterefişş

2010-05-17T10:41:00.003+03:00

üzerimizde göz(ler) var, kesin eminim artık!

gerisayım başlasın!

2010-05-11T17:07:00.003+03:00

artık üşengeçlikten mi yoksa yapısal elverişsizlikten mi bilemiyorum 8 aydır ne hamileliğimle ne de bebeğimle ilgili açıklayıcı bilgiler yazmadım.
ileride dönüp baktığımda pişman olmamak adına bir kaç şey karalayayım istiyorum ama yine de becerebileceğimi sanmıyorum.
bugün itibariyle şafağa tam 1 ay kaldı.
tabi matematiksel ve takvimsel sonuçlara göre.
bu haftadan itibaren her hafta doktora gitmeye başlayacağım, bu da artık her an 3 kişi olabiliriz anlamına geliyor sannımca.
dünkü muayenede, melek yavrumun 36 haftalık olmasına rağmen 39 haftalık boyutlarında olduğunu öğrendik.
anlayacağınız bir tosun bizi bekliyor, ya da biz bir tosun bekliyoruz.
şu sıralar en çok karşılaştığım iki soru; -çantanı hazırladın mı? -işi ne zaman bırakıyorsun?
çanta falan hazırlamadım henüz,
bu bebiş beni rahatlığa çok alıştırdı, hazırlarııııızzz diyorum soranlara;neticeten 2 gecelik bir çorap.
işi bırakma hususu ise keyfekeder.
kendimi çok iyi hissettiğim için işi şu an bırakmayı da düşünmüyorum.
evde otursam ne yapacağım?! seda sayan izleyeceğime bir işe yararım daha iyi.
hala her gören hamilelik sana çok yakıştı diyor.
ciddi ciddi hemen bir tane daha yapmayı düşünüyorum.
güzellik uğruna çocuk doğuran birini arıyorsanız, o benim.
şaka bir yana hamileliğim boyunca; ne aş erdim, ne midem bulandı, ne ağırlaştım ki şu ana kadar 12 kilo aldım üzerine aldığım iltifatlar da cabası :)))
yani bebiş beni hiç üzmedi, bilakis mutlu etti çokça.
kucağıma alınca neler hissettirecek kim bilir?
doğuma dair ne bir heyecan ne bir korku var içimde..
sadece merak, derin bir merak.
bekleyelim görelim, a.f. bize neler getirecek..
müstakbel anne şevkatiyle öperins!

nesfitsel cevap

2010-05-10T10:26:00.002+03:00

biraz önce Nestle'den aldığım telefona göre, Şubat 2010'dan itibaren nesfit üretimi Fransa'da değil Polonya'da yapıldığından tadında değişikilik olabilirmiş.
ancak kalite standardında bir değişiklik yokmuş.
ne demişler; önemli olan kalitesi değil tadı.
kimse böyle bir şey dememiş tabi ama bazen akan dereden su içmek evdeki damacadan su içmekten kat kat keyifli olabilir.
elveda nesfit, elveda vitamin ve demirler..
hoşgeldin ekmek üstü şokella*..
öperins!

*gizli bir nestle hayranlığım var sanıyorum.

bilinçli tüketici alle.

2010-05-08T12:05:00.005+03:00

ben sabahları- yani mesai günlerinin sabahları- uyandığımda pek iştah sahibi değilimdir.
canım bir şey yemek istemez ama evden de aç çıkamayacağım için, en büyük kurtarıcım ve zevkle yediğim şey süt+ sade nesfittir.
merve'nin yazısında bahsettiği ablalar gibi rejim amaçlı yemediğimden bal ve ilave tatlı da eklemiyorum üzerine :)
evde nesfitim bittiğinden cepa-carrefour mağazasından ekonomik paket, şok, damping, indirimli nesfiti görünce sevinç içinde hemen aldım.
bundan sonrasına nestle'ye attığım mail ile devam etmek istiyorum.
nesfit yiyenlere/yemeyi düşünenlere naçizane tavsiyem ve uyarımdır, öperins!
"Sayın yetkili,
28 yaşında hamile bir bayanım. Hamileliliğim süresince sabah kahvaltısında düzenli olarak Nesfit yedim. gerek süt takviyesi yapmam gerekse içerdiği demir ve mineraller sayesinde güne iyi başlamamı sağlayan bir ürün nesfit. evde nesfit'imin bitmesi üzerine dün Carrefour Cepa- Ankara şubesinden Nesfit ekonomik paket aldım. Poşette 2 adet 450 gr olması hoşuma gitti. ancak bu sabah paketi açtığımda ekonomik olan tek şeyin fiyat değil aynı zamanda ürün olduğunu gördüm. neredeyse yarı oranında inceltilmiş taneler buldum karşımda. her neyse deyip yediğimde büyük bir hayal kırıklığı yaşadım. zaten yüksek olan tat alma yetimin ekstra fazla olduğu şu günlerde yediğim şeyden zerre tat almamam, bilakis bende lastik çiğniyormuşum hissi oluşturması sabah sabah hayal kırıklığı oluşturdu bünyemde. kutunun üzerine tadının ve biçiminin de değiştiğine dair bir uyarı olsaydı almazdım. paramı çöpe atmış gibi hissediyorum kendimi zira bu halde nesfiti yemem mümkün değil. bunu sizinle paylaşmak ve mağduriyetimi bildirmek istedim. iyi çalışmalar."

hamiş: cevabi yazı gelirse ilkeli yayın politikam gereği onu da yayınlayacağım .

tek başına bir adam

2010-05-04T11:08:00.003+03:00

bazı filmler var ki izledikten sonra bünyemde bir daha izleme hissi oluşturan, onunla ilgili bir şeyler okuma, derinlemesine araştırma güdüsü aşılayan..
dün izlediğim a single man de bunlardan biri..
film christopher isherwood'un aynı adlı romanından uyarlanmış.
yorumlardan okuduğum kadarıyla şaşırtıcı derecede romana sadık kalınmış.
bir klasik olarak; kitabı okuyup filmde hayal kırıklığına uğrama fenomeni bu filmde çok aza indirgenmiş.
bu sebeple hemen kitabı edinip okuyası geliyor insanın.
filmin başrollerinde her ne kadar julianne moore'un da adı geçse de fim "tek bir adam"ın yani colin firth'ün performansı üzerine kurulu.
performans dışında görsellik olarak çok zengin bir film.
bu kadar güzel insanın bir arada bulunması, yönetmen koltuğunda oturan ünlü modacı tom ford'un başarısı muhakkak ki.
dönem filmi olmasının avantajıyla kıyafetler, makyaj, saçlar, ruh haline göre netleşip matlaşan görüntüler çok başarılı.
her zaman söylüyorum; erkek eşcinselliği cinsel açıdan estetik olmadığı gibi çoğunlukla antipatik bulunuyor.
öte yandan kadın eşcinselliğinden kat kat romantik olduğu da su götürmez bir gerçek.
eğer ben sevmem öyle erkek erkeğe öpüşme falan diyorsanız film rahatsız edici olabilir.
ama yaşattığı duygusallık , cinselliğin kat be kat ötesinde.
ellerine sağlık tom ford!
öperins!

baba, oğul ve kutsal damacana.

2010-05-03T11:24:00.004+03:00

cumartesi günü, seğmenler parkı'nda sizin brajeshwari diye bildiğiniz, benimse canım burcu ablacığımla dobiçkoluğumun son demleri anısına fotoğraf çekimi yaptık.
poz vermenin ne kadar zor olduğunu, doğal durun dendiği zaman ne yapacağını bilememenin çaresizliğini yaşadık.
aslında düğün fotoğraflarında da aynı zorluğu yaşamıştık ama orda suratımdan eksik etmediğim ve yüz kaslarımın ağrımasına sebep olan yapma gülüşüm beni kurtarmıştı.
onu burada kullanmak istemedim, zira o kadar samimi ve güzel bir ortam vardı ki yapmacıkları çöpe atmamız gerekiyordu.
yattık, yuvarlandık, güldük, bolca sohbet edip güneşlendik, sakalllılarımızı yedik ve bu arada bir sürü fotoğraf çekindik..
çok keyifli bir cumartesi idi,..
burdan brajeshwari'ye bir kez daha teşekkür etmek istedim, tüm fotoğraflar harika!
sabah sabah rahatsız edip kendisine sormadığım için, burcu ablayla olan genç yetenek cihan'ın çektiği fotoğraflarımızdan -çok istememe rağmen- buraya koymuyorum.
siz baba, oğlu ve kutsal damacana ile yetinin.
bu esprimden sonra benle ilişkinizi kesmek isterseniz anlayışla karşılars, öperins!

**editasyon: ay yazmazsam çatlarım;
tayt: pazar
t-shirt:pazar
hırka: pazar
ayakkabı&saat: pazar değil
*pazaristanın sunduğu postumuzun sonuna geldik ama iğrenç esprilerimizden vazgeçemiyoruz, öperins!

fark?

2010-04-30T15:49:00.004+03:00

sevgili zeynep değirmencioğlu,
aslında sana olan kızgınlığım çok daha öncelere dayanıyor.
aylar önce yine sana bir mail atmıştım, cevap verme gereği duymamıştın.
şansından su grubunun kinci burcu değil de en şükelası olan yengeç burcuna mensup olduğumdan 2-3 ay triplenip sonra olanların üzerine perde çekmiştim.
hoş insanım vesselam.
geçen zaman zarfında yazılarını okumakla yetiniyordum ki, geçen yine bir hususta hislerimi paylaşmak amacıyla sana mail atma gafletinde bulundum.
bak gaflet diyorum kibarca zira yaptığımın salaklık olduğunu o zaman düşünmemiştim.
yahu şekerim; nedir bu kibirin sebebi?
benim bilmediğim bir popüleriten, şan-şöhretin mi var?
hağğ duruşumun, zekamın, kariyerimin hastası olabilirsin ama yine de bu kadar kaba olma rica edeceğim.
hadi ben neyse süper egom sayesinde seni takmayacak kadar olgunum da, başkalarına da bunu yapıyorsan ağlar, üzülürler.
ayrıca paylaşım için blog yazıyor isen geri dönüşlere de aynı şekilde ilgili olmalısın, benden söylemesi.
misalen geçen iki paket aldım; biri banyosuyu a.k.a nesciğimden, diğeri de canım hesi'den..içinden de bunlar çıktı. canlarımmm benim, her iki pakette de gözlerim doldu ki çoşku insanı değilimdir. insanın hayatında hiç görmediği kişilerce bu derece sevilmesi ve bilmukabele onları tanıyormuş gibi sevmesi blog mucizesi değil de nedir?! görüyorsun ya zeynepciğim; biz bu tarz şeylere paylaşım diyoruz sevgi diyoruz. maillere cevap vermeyeceksen oraya nal gibi mail adresini yazmayacaksın. sinirlendiğimden ya da kızdığımdan değil inan, sadece uyarayım dedim. ve insana önemsendiğini hissettiren tüm canım blogmatelerim; hepinizi öperim!

kuki muki

2010-04-27T11:10:00.004+03:00

geçen gün bir yerde insanların isimleri ile müstesna olduklarını söylediler.
yani ismi, bir şekilde insanın hayatını etkiliyormuş.
durumdan vazife çıkararak "iyi o zaman herkes bana hediye alsın" dediysem de, senin alman gerekiyor diye hemen üste çıktılar.
oysa ben hediye almak konusunda çok ama çok başarısızım.
sevmem demiyorum ama sıradanlıklardan hoşlanmadığımdan hediye verirken ve de seçerken oldukça zorlanıyorum.
malumunuz veçhile yakın bir zaman önce 10. yılımızı şenlikler olmaksızın kutladık.
10. yıl olması münasebetiyle cihan'a farklı bir hediye almak istedim.
yaklaşık 4-5 sene önce pasta yapmaya merak sarmış, evde kendi kendine profiterol yapmış oldukça da başarılı olmuştu.
bunun üzerine bir pasta kitabı aldıysam da devamı gelmedi hevesin.
normalde bir erkeğe hediye edilemeyecek ama küçükken evde beze yapıp, arkadaşlarına dağıtan bir adam için ilgi çekici olabilecek bir fikir geldi aklıma.
yıllardır komşum olan funda pastanesinin açmış olduğu funda classy'de bir kurabiye tasarım kursuna yazdırdım onu.
açıkçası sever mi mutlu olur mu diye tereddüt ettim ama sonuç; mükemmel!
bunları da o yaptı, hem de ilk ders sonunda!
öğretmeni de o'ndaki üstün yetenek karşısında şaşırmış.
bunları görünce ben de şaşırdım, kendi tasarımı olan kalpli beşiktaş formasına bayıldım.
hemen kendime paye çıkararak, küçük emrah'ı keşfetmiş plakçı kadar sevindim.
başarılarının devamını diliyor ve kocaman öpüyorum canım ;)

bu karayı al parayı.

2010-04-16T14:36:00.004+03:00

efenim malumunuz yaş otuzlara yaklaştığından, "eskiden"le başlayan cümlelerimde gözle görülebilen bir artışın yanında, bu "eskiden"lerin çoğunuzun hatırlayamayacağı kadar eskiye dayandığı da bariz bir gerçek.
yine böyle bir cümleye az sonra başlayacağım ama önce çıkmak isteyen varsa çıkabilir.
neyse "eskiden" trt'de bir dizi vardı, ismini hatırlayamıyorum. (gugılladım süper nine imiş)
dizinin kahramanlarından biri üç kağıtçı campbell idi, belki daha önce de bahsetmişimdir bilemiyorum.
o günlerden ağzımıza babam sayesinde yapışan bu kahramanın adını, şimdi dahi düzenbaz kişiler için kullanırız aileCEK.
yani üç kağıtçı lafı 28 senelik yaşantımın 20 senesinde bilfiil kullandığım bir söz öbeği.
bugün sabah bekir coşkun'un yazınsını okurken farkettim ki bu üç kağıtçı bildiğin bul karayı al parayıcıymış.
bulunca da sanki ilk kez ben farketmişim gibi sevindim, ancak sevinmemle kendimden utanmam arasında o kadar kısa bir zaman aralığı geçti ki sevinmelere doyamadıııım.
sözcüklerin kökenine duyduğum ilgi hakkında sol tarafta bas bas bağırırken, şu yaşımda, bu ilgiyle bunu farketmiş olmanın utancını kaç saattir üstümden atamıyorum.
yazayım, kamuoyu ile bu utancımı paylaşayım, belki benim gibiler vardır ve hatta daha beteri bu yazıyla bunu anlamış olanlar olursa rahatlarım dedim.
yazımı yazdım, bekliyorum.
hadi öperins!

aşkın 3650 günü

2010-04-14T11:25:00.003+03:00

gün 1: sanki hiç gitmemiş hep var gibi
gün 365: bir sırrı herkesten saklar gibi
gün 730:sessizce sokulup ağlar gibi
gün 1095:beni bir şeylerden aklar gibi
gün 1460:koparmadan çiçek koklar gibi
gün 1825:hiç bozulmamış yasaklar gibi
gün 2190:geçmiş değil bugün gibi
gün 2555:yanımdasın
gün 2950:aklımdasın
gün 3285:gündüzümde, gecemdesin
gün 3650:çalınmasın, söylenmesin...

aşkın 3650. günü kutlu olsun!

2010-04-10T14:04:00.002+03:00

şu yazım ve akabinde gelen "the dreamers izle, sonra konuş" tavsiyeleri üzerine filmi hemen edinip izledim.

tabi ki louis garrel için değil, sanat için!

louis, uzvi bakımdan fena olmasa da(açıklama istemeyelim, izleyip görelim) tanrısal güzelliğini ve çekiciliğini göremedim ben the dreamers'da.

bertolucci'den sonra da görüşlerim aynıdır, kamuoyuna saygıyla duyrulur.

2010-04-07T10:37:00.002+03:00

büyünce ütopik dünyalara gitsem de jean seberg olsam,

kısacık kestirip saçlarımı içsem ilk sigaramı.

2010-04-06T15:33:00.005+03:00

ya şundadır ya bunda dedim, 5 saat düşündüm, çıldırıp ikisini de mi alsam dedim. ona sordum, buna sordum, kafamı iyice karıştırdım.
en sonunda arı maya oldum, pişman değilim.

*shoetek

ankara'da bir pazar, venedik'te bir gece.

2010-04-06T12:49:00.005+03:00

ankaralı olup ve/veya ankara'da oturan 16-40 yaşları arasındaki nüfusun hayatlarında en az bir kez "off ya, ankara'da yapılacak bir şey yok" dedikleri, demeyenlerin ise sopayla kovalandıkları artık bilimsel bir gerçek.

benim de 27 buçuk yaşımda olduğum ,16 senelik ikametim ve eşim münasebetiyNEN ankaralı olduğum hesaba katıldığında ağzımdan bu cümlelerin dökülmesi elbetteki içten değildi.

sosyal hayatımızı geliştirmeye yönelik gösterdiğim çabalar, minik misafirin gelmesine aylar kala daha da kuvvetli bir hal aldı.

her ne kadar aksine inanmak istesem de, toplumdaki genel kanı neticesinde çocuk olduğunda alışveriş merkezinden başka yere gidemeyeceğimizi düşünerek, sinema, tiyatro, bale, müze ne varsa geziyoruz.

pazar günü evde yapılan brunch (sadece saat itibariyle değil menü bakımından da) ardından, kaleye doğru yollandık.

rahmi koç müzesi- oyuncaklar bölümünden

uzun zamandır aklımda olan rahmi koç müzesi ve bünyesindeki geçici minyatür odalar sergisine gitmeden önce kale etrafı ve saman pazarı civarında ufak bir tur attık.müze çıkışında daha önce gramafon tamircisi iken dükkanını kafeye çeviren ve 45likler, plaklar ve tabi ki gramafon çalan gramafoncu ali'de çay-kahve molası verip, güneşin tadını çıkardık. kalabalıktan anladım ki burnumuzun dibinde neler oluyor da bir bizim haberimiz yok.

böylesine güzel bir pazarın ardından gel gelelim düne. uzun zamandır, bale-operaya gitmiyoruz diye, ankara dob tarafından sergilenen venedik'te bir gece'ye bilet aldım. aslında otopark'ın ve fuayenin boş olmasından işkillenemdim değil, zira şimdiye kadar gittiğim tüm temsiller tıka basa dolu oluyordu. 4 kere venedikte bulunmuş ama hiç gece kalmamış biri olarak venedik'te bir gecenin bu kadar felaket oalcağı aklıma dahi gelmezdi. eser türkçeye çevrilmiş, orkestra her zamanki gibi süper ancak müzik o kadar baskın ki türkçe dahi olsa ne dedikleri anlaşılmıyor. beni hafiften sıkıntı basmışken etrafıma bakmamla gülmem bir oldu, salonun yarısı uyuyor diğer yarısı da ya etrafa bakıyor ya da telefonu kurcalıyordu. bir teyze, uyuyan kocası ve oğlunu dürterek uyandırdıysa da, aldırış etmeden uyumaya devam ettiler. ama ilginçtir, horlayan olmadı. tabi ki beklenen son; kendimize bu işkenceyi neden yaptığımızı sorarak ilk perdeyle birlikte olay yerinden koşarak uzaklaştık. bundan sonra opera/operet mi? yo dostum yo! bir sonraki etkinlik yine ankara dob tarafından sergilenen üç silahşörler. bunun yanında haftada bir gün sinema etkinliğimiz de devam ediyor.kesmeyeceklerini bilsem yeni gençlik parkına da çok gitmek istiyorum ama daha melek yavruma doyacağım. öperins!

avkat değil avukat yavrucum.

2010-04-05T15:54:00.002+03:00

bugün 5 nisan.
avukatlar günü.
her ne kadar zaman zaman kendimi telefonda "avukat hgb" olarak tanıtsam da,
avukatlıkla bir türlü bütünleşemediğimden benim için pek anlam ifade etmiyor bugün.
yani içimde çılgın bir kutlama sevinci yok.
ama adettendir.
kutlu olsun.
ama senede bir gün değil her gün hatırlayalım avukatlarımızı..
önyargılarımızdan arınıp, tüm iyi niyetimizle...
öperins!

tamam zevkler ve renkler de, o da bir yere kadar.

2010-04-01T14:52:00.004+03:00

bu resimde gördüğünüz beyefendi, 83 doğumlu fransız aktör louis garrel.

şimdi izninizle- ve tabi ki yazarların affına sığınarak- kendisi hakkında ekşi sözlükte yazılmış bir kaç entryi nakletmek istiyorum.

*taş tanımının yetersiz kaldıgı bir eros heykeli vakası kendisi. ben oyle vücüd, öyle bir kumral, öyle bir karizmayı yürüdügüm yollarda göremedim. by uzuntu ve muz kabuğu
*insanın bakmaktan gözlerini alamadığı oyuncu. by latoneus

*bu adama insan demek konusunda tereddütlerim var. sadece saçlar bile yarı tanrısal sıfatını hak ediyor. hele ki dremers filminde çıplak ten üzerine giydiği ceketle omlet yapma çabası yok mu... buradan sözlük kadınlarını toplanıp konuyu tartışmaya davet ediyorum. bu varlık tanrıysa neden hala tapınmıyoruz? ikinci sorum da bunu erkek bir insan evladı olarak değerlendireceksek, geri kalanla ne yapabiliriz? by summer of 1985

*insanın ruhunu sakatlar bu adamın bakışları. ses tonuyla bir olunca da bi tarafına inme indirir, daha da hayır beklenmez kendisinden. by charmofsmyrna

kör müyüm yoksa zevksiz mi? biri bana izah etsin, n'oluur?

rest in peace, ricky!

2010-03-30T12:07:00.002+03:00

dünya kadınları adına -kesinlikle kişisel değil- üzülmedim desem yalan olur.

sahibi tepe tepe kullansın artık, n'apalım yani n'apın.

ho nostalgia di che?

2010-03-30T09:42:00.005+03:00

uzun zamandır şöyle güzel bir avrupa filmi olsa da izlesek diye iç geçirirken, mine vaganti'nin gösterime gireceğini duyunca acayip sevinmiştim.

pazartesiyi haftasonundan koparmama adına yaptığımız klasik pazartesi atraksiyonumuz pazartesi gecesi sinemasının bu haftaki filmi ferzan özpetek'ten oldu dolayısıyla.

artık italyan yalakası olmamdan mıdır nedir, izlemediğim italyan filmi olmadığı gibi kutsal yürek haricinde izlemediğim ozpetek filmi de yok. her ne kadar -özellikle son filmlerinde- birbirini tekrar eden konular, tarzlar kullansa da hiç bitmesin bu film iç sesiyle ve hep bir mutlulukla izliyorum filmlerini.

filmin konusundan falan bahsetmeyeceğim, klasik bir ferzan özpetek filmi.. her zamanki gibi içimde derin bir italya özlemi uyandıran, neşeli, hüzünlü, coşkulu, illa ki italyan. avrupa sinemasını, italyan sinemasını, özpetek sinemasını seviyorsanız kaçırmayın.

bir ferzan özpetek klasiği olarak bonus-track, nina zilli'den 50 mila'yı da dinleyip italya'da olmayı hayal edebilirsiniz. hadi bakalım şarkı benden hayal sizden. öperins!

Cinquantamila lacrime/non basteranno perchè /musica triste sei tu /dentro di me!